In tegenstelling tot ondiepe-waterkoralen die vertrouwen op fotosynthetische symbionten, leven diepzeekoralen (onder 200 m, vaak 500-2.000+ m) in eeuwigdonkerheid en gebruiken diverse voedingsstrategieën:
Organisch detritus (dood plankton, fecale pellets, slijm) zakken van oppervlaktewateren. Koralen gebruiken slijmnetten, cilierde tentakels, of klebrige polypen om deze "sneeuw" te vangen.
Veelen strekken tentakels uit bewapend met nematocysten (stingcellen) om copepoden, amphipoden, en andere drijvende crustaceën te vangen.
Sommigen consumeren organisch-rijk sediment direct of via symbiotische bacteriën die refractory verbindingen afbreken.
Bij koude sources en hydrothermale vents, gastheerden bepaalde koralen bacteriën die methaan of waterstofsulfide oxideren, organische koolstof leverend aan de gastheer.
Opkomend bewijs suggereert sommige koralen absorberen opgeloste organics direct over hun weefsel.
Voedingsmodus varieert per soort, diepte, en lokale voedselvoorraad. Deze veelzijdigheid laat koralen toe te floreren in voedselarme abyssale omgevingen, vormend complexe riffen die diverse gemeenschappen ondersteunen.
De Atlantische Oceaan wordt begrensd door vier continenten: Noord-Amerika (west) Zuid-Amerika (west) Afrika (oost) Europa (noordoost) Antarctica raakt de zuidelijke uitloper van de Atlantische Oceaan (de Zuidelijke Oceaan wordt vaak gedefinieerd als de wateren ten zuiden van 60°Z), en Azië verbind
In traditionele Ande-gemeenschappen staan mensen meestal voor zonsopgang op. Deze vroege start sluit aan bij landbouwwerk en arbeidsintensieve activiteiten die het beste voor de hitte van de dag gedaan worden. Exacte tijden variëren per gemeenschap en individu.
Mississippi is een landinwaartse staat zonder directe oceaangrenzen. De zuidelijke grens grenst aan de Golf van Mexico, een marginale zee van de Atlantische Oceaan, wat kusta toegang biedt via stranden en havens.
