Hoe was het Inuit-klimaat duizend jaar geleden?

Tijdens de middeleeuwse periode (ongeveer 900 n.Chr. tot 1350 n.Chr.) Varieerde het klimaat in de Noord-Atlantische Oceaan aanzienlijk. Er was bijvoorbeeld een warme periode, de Middeleeuwse Warme Periode (MWP), die duurde van de 10e tot de 13e eeuw, en er waren ook koudere periodes zoals de Kleine IJstijd (LIA), die duurde van de 14e tot de 19e eeuw.

Tijdens het MWP waren de gemiddelde temperaturen op aarde waarschijnlijk minstens zo hoog als nu, en misschien wel 1 graad Celsius (1,8 graden Fahrenheit) warmer. De Noord-Atlantische regio was waarschijnlijk 1 tot 2 graden Celsius (1,8 tot 3,6 graden Fahrenheit) warmer dan nu. Vooral het Noordpoolgebied werd getroffen, waarbij de rand van het zee-ijs in de zomer zich naar het noorden terugtrok, waardoor nieuwe zeewegen voor onderzoek werden geopend. Deze opwarming zou aanzienlijke gevolgen hebben gehad voor de Inuit, wier levensonderhoud afhankelijk was van de beschikbaarheid van zee-ijs voor jacht en visserij.

De LIA, die eind 14e eeuw begon, zag een terugkeer naar koudere omstandigheden. De gemiddelde temperatuur op aarde daalde met ongeveer 0,5 graden Celsius (0,9 graden Fahrenheit), en de Noord-Atlantische regio was waarschijnlijk 1 tot 2 graden Celsius (1,8 tot 3,6 graden Fahrenheit) kouder dan nu. In het noordpoolgebied rukte de zee-ijsrand zuidwaarts op, waardoor het voor de Inuit moeilijker werd om te jagen en te vissen. Het koudere klimaat heeft mogelijk ook bijgedragen aan de ondergang van de Noorse Groenlanders, die hun kolonie eind 15e eeuw verlieten.