De Atacama Woestijn in noordelijk Chili wordt vaak het droogste niet-polaire woestijngebied op aarde genoemd, toch is het ver van leefloos. Ondanks minder dan 1 mm jaarlijkse neerslag in de kern, heeft een verrassende reeks organismen opmerkelijke strategieën ontwikkeld om in dit hyper-droge landschap te bestaan.
De meest voorkomende levensvormen zijn microorganismen – bacteriën, archaea en schimmels – die in extreme omstandigheden gedijen. Deze extremoielen vormen complexe gemeenschappen binnen rotsen (endolieten), binnen korstlagen en in microscopische vochtfilms onder het oppervlak. Sommige soorten kunnen jarenlang inactief blijven, en springen tot metabolische activiteit tijdens zeldzame nevelgebeurtenissen of na infrequente regen.
Plantleven is schaars maar gespecialiseerd:
Dierdiversiteit is laag, maar de bewoners zijn uitzonderlijk aangepast:
Al deze organismen bezetten specifieke microhabitats – rotscheuren, nevel-afvangzones, rivierbedden met ondergrondse stroom – waar omstandigheden marginaal minder vijandig zijn. Hun overlevingsgereedschap omvat uithoudingsvermogen tegen uitgedroogding, metabolische dormancy, efficiënt waterrecyclage en gedragsmatige vermijding van piekhitte. De Atacama dient dus als een natuurlijk laboratorium voor het begrijpen van levensgrenzen op aarde en het potentieel voor leven op Mars.
Westmoreland is een parish aan het zuidelijke uiteinde van Jamaica. Gebieden zoals Glenbrook en met name Negril zijn erg populair als toeristische bestemmingen. Bezoekers vinden attracties die ontspannend zijn, zoals in de regenwouden, ontmoetingen met inheemse dieren, of dagen vol plezier op mensge
Het midden van de Atlantische Oceaan — ver van platens, opwellingen, of kusten — is een blauwe woestijn. Toch wimmelt het van hoog aangepaste roofdieren: 🐟 Tonijnen (Scombridae) — De ultieme kruisers Blauwe vinvis (tot 680 kg) — Bedreigd; transatlantische migranten. Geelvin tonijn — Tropisch/subtr
In tegenstelling tot een veelvoorkomend misverstand, ligt Guyana als geheel niet onder zeeniveau. De kustlijn van het land ligt over het algemeen op of iets boven zeeniveau. Echter, bepaalde laaggelegen kustgebieden hebben subsidantie ondervonden—geleidelijke zakking van de land—verergerd door klima
