Een opvanggebied – ook bekend als afvoerbekken of watervanggebied – is een gedefinieerde geografische zone waar alle neerslag (regen, sneeuw, smeltwater) afstroomt naar een gemeenschappelijke uittreding, zoals een rivier, meer, reservoir of oceaan. Het is de fundamentele eenheid van de natuur voor waterverzameling en -distributie.
De grenzen van een opvanggebied worden bepaald door topografische scheidingen (ruggen of hoogtepunten) die aangrenzende afvoerbekkens scheiden. Water stroomt onder zwaartekracht afwaarts, dus de vorm van het landschap dicteert precies waar het water naartoe gaat. Elke druppel die binnen de scheiding valt, bereikt uiteindelijk dezelfde uittreding.
Opvanggebieden variëren enorm in schaal:
Geïntegreerd Opvanggebiedbeheer (IOB) is essentieel voor duurzame waterhulpbronnen. Het vereist coördinatie van ruimtelijke planning, vervuilingbestrijding, herstel van leefgebieden en betrokkenheid van stakeholders over het gehele bekken – want wat er upstream gebeurt, beinvloedt onvermijdelijk downstream.
Berg Tupungato (6.570 m / 21.555 ft) is een massive strata-vulkaan in de Andes, gelegen op de grens tussen Argentinië (Mendoza Provincie) en Chili (Metropolitane Regio). De top ligt in Argentinië, net westelijk van de grenslijn. De grootste deel van de bergmassa strekt zich uit in Chili. Het is de
Midden-Amerika is een regio, geen continent. Het vormt het zuidelijkste deel van het Noord-Amerikaanse continent, en omvat zeven landen: Belize Costa Rica El Salvador Guatemala Honduras Nicaragua Panama Geologisch ligt het op de Caraïbische Plaat; cultureel en historisch overbrugt het Meso-Amerika
De Grand Canyon omvat een opmerkelijke reeks biomes door zijn extreme hoogteverschillen: Gematigde Woestijn (Lagere Hoogtes): Hete, aride condities met zomertemperaturen boven 38°C (100°F). Vegetatie omvat cactussen, yuccas, en woestijnstruiken. Pinyon-Juniper Bos (Middel Hoogtes): Bestanden van pi
