Uitgevochten in 1870 en 1871, de Franco-Prussische oorlog leidde bijna tot een burgeroorlog in Frankrijk. De Fransen waren ervan overtuigd dat ze zouden winnen, maar superieure Duitse tactieken en artillerie resulteerden in een vernielende nederlaag die de Franse Keizer Napoleon III dwinge om over te geven en af te zwegen. Na de nederlaag was er grote onrust in Parijs - veel prominente gebouwen brandden neer en tussen 20.000 en 30.000 Parijzenaars stierven. Frankrijk moest ook de meerderheid van twee van zijn provincies, Elsass en Lotharingen, aan Duitsland overdragen als onderdeel van het vredesverdrag.
Het feit dat de Fransen de oorlog verloren en er zo getraumatiseerd waren daarna, maakte de conflict veel moeilijker voor hen om te herdenken. De overheid errekte een paar monumenten op plekken waar haar soldaten galante verdedigingsacties voerden. De enorme Leeuw van Belfort, gehakt in een berg in Elsass in oostelijk Frankrijk, herdenkt de weerstand van Belfort tegen de Duitse vooruitgang. De stad onderging een 100-daagse belegering, maar de Duitsers slaagden er nooit in het te veroveren en na de oorlog werd Belfort, in tegenstelling tot de rest van de provincie Elsass, toegestaan om deel van Frankrijk te blijven. De Franse overheid probeerde monumenten als deze te gebruiken om een heroïek verleden te koppelen aan een verwachte glorieuse toekomst, zegt auteur Andrew Eschelbacher.
De overwinningende Duitsen errekteerden monumenten op de voormalige slagvelden. Deze monumenten waren bedoeld om zowel hun overwinning te vieren als hun 28.000 gesneuvelde soldaten te herdenken. Aangezien deze gebieden nu deel van Duitsland waren, markeerden de monumenten het grondgebied ook als Duits. Historicus Geoffrey Wawro wijst erop hoe het ontwerp van de monumenten - vol met ijzeren kruizen en de spijken van Duitse pickelhaub helmen - een zelfverzekerd land suggereert dat veilig is in zijn plaats in de wereld. Vandaag de dag staan deze zelfde monumenten genegeerd in Franse akkerland.
Dorpen in zowel Frankrijk als Duitsland errekteerden soms monumenten om lokale mensen te herdenken die in de oorlog stierven. Hoewel velen de tussenliggende jaren niet hebben overleefd, kunnen anderen vandaag nog steeds gezien worden, vaak op lokale begraafplaatsen. In Mühlacker in Duitsland is de stadskerkhof de thuisbasis van een aantal monumenten voor verschillende oorlogen, inclusief een kleine stenen obelisk getopt met een adelaar die de namen van 75 mannen noemt die in de oorlog dienden. Een ander voorbeeld is in de stad Marburg, waar een rood zandsteen monument op de stadskerkhof 25 lokale Duitse soldaten herdenkt.
Australië is een land dat veel historische monumenten en gedenktekens huist. Bezoekers kunnen ze bezoeken en een smaak te krijgen van de geschiedenis van het land. Monumenten zijn bedoeld om mensen en gebeurtenissen te gedenken, en Australiës monumenten doen een uitstekende job in het eren van hen d
Australië is een land met een rijke geschiedenis, van zijn rol in militaire geschiedenis tot de viering van zijn ontwikkeling als een diverse natie. Monumenten stippen het landschap van veel Australische steden, velen vieren de helden van de oorlog, de Tweede Wereldoorlog in het bijzonder. Er zijn o
Oorlogen in Frankrijk hebben historische locaties achtergelaten, van feestelijke slagvelden tot imposante monumenten door het hele land. Veel oorlogsmonumenten in Frankrijk zijn gewijd aan slagvelden met betrekking tot Canada, Groot-Brittannië, de Verenigde Staten en andere landen. Deze monumenten o
