VS vs. Europa: Historische tariefbeleid vergeleken

Protectionisme vs. Vrije handel: Een 19e-eeuwse scheiding

Verenigde Staten: Hoge tarieven als industrieel beleid

• 1789–1913: Tarieven = primaire federale inkomsten (tot 90%) + industriële bescherming
• Belangrijke wetten: Tariefwet 1816, 1828 "Tarief van Afschuwelijkheid," Morrill Tarief (1861), McKinley (1890), Dingley (1897), Payne-Aldrich (1909)
• Gemiddelde tarieven: 20–50% op belastbare goederen; beschermde textiel, ijzer, staal, wol
• Doel: Kinderindustriën stimuleren, overheid financieren, politieke steun winnen (Noord/West)

Europa: Naar lagere tarieven & handel

• VK: Intrekking Graanwetten (1846) → pionier vrije handel; Cobden-Chevalier Verdrag (1860) met Frankrijk
• Frankrijk, Duitsland, Lage Landen: Postellijke liberalisering jaren 1860–1870; bilaterale verdragen
• Late 1870–1890: "Grote Depressie" (prijsdeflatie) → tariefheropleving (Bismarck's 1879 tarief, Méline-tarief 1892)
• Maar over het algemeen: Lagere gemiddelden dan VS; meer afhankelijk van handel; kleinere binnenlandse markten

Gevolgen

• VS: Industrialisatie versneld; consumentenprijzen hoger; sectionele spanningen (Noord vs. Zuid)
• Europa: Diepere integratie, specialisatie; kwetsbaarheid voor VS dumping; later protectionistische terugslag

20e-eeuwse convergentie

Na WOII: Beiden deden GATT/WTO liberalisering. VS gemiddelde tarief daalde van ~20% (1930) naar <2% (2000). EU gemeenschappelijke externe tarief ~4–5%. Recent: gerichte tarieven (staal, aluminium, China) onder zowel Trump als Biden; EU vergeldingsmaatregelen.

De historische kloof is gesmald—maar filosofische wortels verschillen.