Historische landbouwmethoden in Europa

Europese landbouw ontwikkelde zich door verschillende sleutelsystemen:

1. Zelfvoorzienende landbouw (voor 18e eeuw): Families groeiden voedsel voornamelijk voor eigen consumptie, met weinig overschot.
2. Open-veldsysteem (middeleeuwen): Dorpsvelden verdeeld in verspreide percelen per boer, wat gewasrotatie en gedeelde arbeid mogelijk maakte.
3. Gewasrotatie (middeleeuwen onward): Afwisselende gewassen (bijv. granen, peulvruchten, braak) om bodemvruchtbaarheid te behouden.
4. Inheemse beweging (18e–19e eeuw): Privatisering van gemeenschappelijke gronden, consolidatie van kleine boerderijen in grotere, efficiëntere eenheden – verdringing van veel landarbeiders.
5. Industriële landbouw (19e–20e eeuw): Mechanisatie, chemische inputs en wetenschappelijke veredeling verhoogden opbrengsten dramatisch.

Deze methoden varieerden per regio, maar transformeerden collectief Europa's landbouwproductiviteit en sociale structuur.