Westerse Hoge Landen van Europa: Belangrijkste hooglandregio's

De Westerse Hoge Landen (of Westerse Europese Hooglanden) zijn een discontinue gordel van oude, geërodeerde hooglanden die de Atlantische en Mediterrane randen van Europa zomen. Belangrijkste componentregio's:

• Bretagne Hooglanden (Frankrijk) – Granietmassief, Monts d'Arrée (384 m).
• Frans Centraal Massief (Massif Central) – Vulkanisch/graniet plateau (Cévennes, Auvergne vulkanen); top Puy de Sancy (1.885 m).
• Ibers Plateau (Meseta Central) – Vaste binnenlandse tafelland (600–800 m); begrensd door bergranges.
• Kantabriese Bergen (N Spanje) – Kalksteen pieken (Picos de Europa, 2.648 m); Atlantisch klimaat.
• Sierra Morena (Z Spanje) – Laag, geërodeerde range scheidend Meseta van Guadalquivir vallei.
• Galicië Bergen (NW Spanje) – Afgeronde graniet heuvels, ría's (overstorte valleien).
• Picos de Europa (Kantabriese sub-range) – Dramatische kalksteen torens; Covadonga meren.
• Pyreneeën (Frankrijk/Spanje/Andorra) – Jonge vouwbergen; Aneto (3.404 m); axiale zone granieten, kalksteen flanken.

Deze hooglanden delen Hercynische/Variscische bodemgesteenten (Paleozoïcum), zwaar geërodeerd, later verjongd door Alpiene tektoniek. Ze beïnvloeren klimaat (regenschaduw), biodiversiteit (refugia), en menselijke vestiging (transhumantie, mijnbouw, hydroelectriciteit).