Bleven Ierse Immigranten in Oostelijke Steden? De Realiteit van Verspreiding

De premisse dat Ierse immigranten "geneigd waren in oostelijke steden te blijven" is deels waar—en voornamelijk voor de eerste generatie.

Initiële Vestiging (1840s–1880s)

Hongerperiode aankomsten (1845–1855) landden overwegend in Boston, New York, Philadelphia, Baltimore. Ze hadden geen geld om binnenland te gaan, bleven discriminatie, en clusterten in havenwijkjes (bijv. South Boston, Five Points, Southwark). In 1860 waren Ierse-geborenen 25%+ van NYC en Boston bevolking.

Volgende Verspreiding

• Tweede generatie: Verhuist naar tramwijken, industriesteden (Lowell, Fall River, Pittsburgh, Chicago).
• Spoorweg & kanaal werk: Trok Ieren westwaarts (Erie Canal, transcontinentale spoorweg).
• Burgeroorlog: Militaire dienst en premiesysteem herplaatsde velen.
• Politieke machines: Stedelijke bazen (Tammany, etc.) gaven banen—maar incentiveerden ook blijven.
• 20e eeuw: Massale verstedelijking, Sun Belt migratie. Vandaag is Ierse afkomst landelijk.

Waarom Het Mythos Blijft

Hoge zichtbaarheid in oostelijke steden (politiek, kerk, cultuur) + latere aankomsten (na-1920s) vaak vestigend in gevestigde enklawen creëerde een perceptie van permanentheid. Maar censusdata toont stille westelijke en voorstadsdiffusie.