De ontbinding van Gran Colombia (1826–1831)

Van Bolívar's droom tot drie naties

Gran Colombia (1819–1831)—Simón Bolívar's visioen van een verenigd noordelijk Zuid-Amerika—brak onder regionalisme, personalisme en structurele tekortkomingen.

Belangrijke mijlpalchen

• 1826–27: La Cosiata – José Antonio Páez leidde Venezolaanse opstand tegen Bogota's centralisme; onderdrukt maar scheuren onthuld
• 1828: Conventie van Ocaña – Constitutionele conventie vastgelopen tussen federalisten (regionale autonomie) en centralisten (Bolívar); eindigde in massale vertrek
• 1829: Venezuela scheidt zich af – Venezolaanse Congres verklaart onafhankelijkheid; Páez wordt president
• 1830: Ecuador scheidt zich af – Quito volgt; Flores wordt president
• 1830: Bolívar treedt aft en sterft – "Ik heb de zee geploegd"; sterft dec. 1830 in Santa Marta
• 1831: Formele ontbinding – Overgebleven gebied (Nieuw-Granada) wordt Republiek Nieuw-Granada (later Colombia)

Onderliggende oorzaken

• Grote geografie, slechte communicatie
• Uiteenlopende regionale economieën/elites
• Ideologische strijd centralisten vs. federalisten
• Militaire caudillos (Páez, Santander) die lokale macht prioriteerden
• Bolívar's autoritaire wending verwierf bondgenoten

Gran Colombia's mislukking gaf geboorte aan Colombia, Venezuela, Ecuador en Panama—naties die nog steeds gevormd worden door zijn korte, ambitieuze bestaan.