Spaanse territoriaal claims in de Nieuwe Wereld: Het rijk op zijn piek

Op zijn hoogtepunt (laat 18e eeuw) claimde het Spaanse Rijk enorme gebieden in Amerika – hoewel effectieve controle varieerde. Hier is de regionale verdeling van geclaimde landen:

🌎 Noord-Amerika (Vicekoninkrijk Nieuw-Spanje)

• Huidige VS: Florida, Louisiana (west van Mississippi), Texas, New Mexico, Arizona, Californië, Nevada, Utah, Colorado (delen), Wyoming (delen), Oklahoma (delen), Kansas (delen)
• Mexico: Heel modern grondgebied + Centraal-Amerika (onder)
• Caraïben: Cuba, Puerto Rico, Santo Domingo (Hispaniola - oost), Trinidad (tot 1797)

🌎 Centraal-Amerika (Kapitein-Generaal van Guatemala)

• Guatemala, Honduras, El Salvador, Nicaragua, Costa Rica
• Plus: Belize (geschil met Groot-Brittannië), Panama (deel van Nieuw-Granada/Vicekoninkrijk Peru)

🌎 Zuid-Amerika

• Vicekoninkrijk Peru: Peru, Ecuador, Bolivia, Chili (delen), Argentinië (delen), Colombia (delen), Panama
• Vicekoninkrijk Nieuw-Granada (1717): Colombia, Venezuela, Ecuador, Panama
• Vicekoninkrijk Río de la Plata (1776): Argentinië, Uruguay, Paraguay, Bolivia (delen)
• Brazilië: GEEN Spaans – Portugees (Verdrag van Tordesillas, 1494)
• Guyana/Suriname/Frans-Guyana: Brits/Nederlands/Frans – niet Spaans

⚠️ Kritische nuance

• Claim ≠ Controle: Vaste binnengebieden (Great Plains, Amazon, Patagonië) hadden minimale Spaanse aanwezigheid
• Inheemse soevereiniteit: Mapuche (Chili/Argentinië), Comanche/Apache (Noord), Maya (Yucatán) weerstonden effectief eeuwenlang
• Verdragsajusteringen: Louisiana naar Frankrijk (1800) → VS (1803); Florida naar VS (1819); Texas onafhankelijkheid (1836) → VS (1845); Mexicaanse Cessie (1848)
• Onafhankelijkheidsgolf (1810–1825): Alle vastelandkoloniën werden republieken behalve Cuba/Puerto Rico (1898)

Nalatenschap: Spaans taal, katholiekendom, civiel recht, plaatsnamen, en mestizo-cultuur over 20+ naties – geschiedenis' meest duurzame imperiale afdruk in Amerika.