Eigendom van productiefactoren in Cuba

In Cuba's socialistische systeem bezit de staat de productiemiddelen — grond, arbeid (via staatswerkgelegenheid), en kapitaal (fabrieken, infrastructuur, banken, grote bedrijven). Dit is het model geweest sinds de jaren '60 nationaliseringen.

Rationale

• Gelijkheid: Staatscontrole beoogt brede verdeling van hulpbronnen en welvaart.
• Planning: Centrale planning stuurt investeringen naar prioritaire sectoren (gezondheid, onderwijs, defensie, strategische industrieën).

Uitdagingen

• Inefficiëntie: Bureaucratie, gebrek aan marktsignalen, en zachte budgetbeperkingen kunnen schaarste, lage productiviteit, en kwaliteitsproblemen veroorzaken.
• Corruptie: Geconcentreerde macht creëert kansen voor afgraven van hulpbronnen.
• Innovatieachterstand: Beperkte concurrentie en winstmotivatie vertragen technologische adoptie.

Recente aanpassingen

Sinds ~2010 heeft Cuba de niet-statelijke sector uitgebreid (cuentapropistas, coöperaties, kleine private bedrijven, buitenlandse joint ventures). Echter, strategische sectoren (energie, telecom, mijnbouw, grote toerisme) blijven staatsgedomineerd.

Het systeem weerspiegelt een afweging tussen sociale gelijkheidsdoelen en economische efficiëntie.