Wat was de aanleiding voor de crisis, waardoor Israël lange tijd in de wildernis bleef?

De crisis die ervoor zorgde dat Israël langere tijd in de wildernis bleef, was het incident waarbij de twaalf verspieders betrokken waren die waren gestuurd om het land Kanaän te verkennen. Volgens het bijbelverhaal in Numeri 13-14 stuurde Mozes twaalf mannen, één uit elk van de twaalf stammen van Israël, om het door God beloofde land te verkennen en te beoordelen.

Na veertig dagen van verkenning keerden de spionnen terug met een verdeeld rapport. Tien van hen brachten negatief nieuws en beschreven het land als ‘overvloeiend van melk en honing’, maar bewoond door machtige naties met versterkte steden. Ze concentreerden zich op de uitdagingen en gevaren van het veroveren van het land, wat angst en twijfel onder de mensen veroorzaakte.

Twee van de spionnen, Caleb en Joshua, brachten echter een ander rapport uit. Ze bevestigden de vruchtbaarheid van het land en benadrukten dat het volk het met Gods hulp zou kunnen veroveren. Zij spoorden de Israëlieten aan om op God te vertrouwen en in geloof voorwaarts te gaan.

De meerderheid van het volk, beïnvloed door het negatieve bericht, reageerde met ongeloof, mopperde en klaagde tegen Mozes en Aäron. Ze wilden terugkeren naar Egypte, waar ze ondanks de slavernij die ze hadden meegemaakt een gevoel van veiligheid en voorziening voelden.

Als resultaat van deze rebellie en gebrek aan geloof verordende God dat de hele generatie die bij dit incident betrokken was, behalve Kaleb en Jozua, het Beloofde Land niet mocht binnengaan. Ze zouden veertig jaar lang in de wildernis rondzwerven totdat die hele generatie uitstierf. Deze periode van rondzwerven door de wildernis werd voor de Israëlieten een tijd van beproeving, discipline en zuivering.

De crisis die ervoor zorgde dat Israël langere tijd in de wildernis bleef, was dus hun reactie op het rapport van de spionnen, waaruit een gebrek aan vertrouwen en geloof in Gods beloften bleek. Hun verlangen om naar Egypte terug te keren demonstreerde hun voorkeur voor comfort en veiligheid boven de uitdagingen en zegeningen van het beërven van het Beloofde Land.