De Piedmont en Appalachen regio's van koloniaal Amerika werden voornamelijk bevolkt door twee verschillende groepen wier culturele nalatenschap de regio vandaag de dag nog vormt: Engelse en Schots-Ierse immigranten.
Engelse vestigers (vaak "Brits" genoemd in koloniale context) bewogen westwaarts vanaf kustelijke Tidewater regio's naar de Piedmont tijdens de vroege tot midden 18e eeuw. Dit waren typisch:
De Schots-Iersen (Ulster Schotten) arriverden in grotere golven van 1717-1775, en werden de dominante groep in de Appalachen achterland. Kenmerken:
Deze vestigingspatronen creëerden de distinctieve Upland South cultuur gekenmerkt door:
Het begrijpen van deze migratestromen helpt de culturele geografie van het zuidoosten van Amerika vandaag te verklaren.
De Grote Vlakten strekken zich 1.500 km N–Z; klimaat varieert dramatisch per breedtegraad. Drie zones: 1. Noordelijke Grote Vlakten (ND, SD, NE, MT, WY, AB, SK, MB) Winter: Wreed. Jan gem -12 tot -4°C (10–25°F). Sneeuwstormen, -40°C windchill. Sneeuwbedekking 100+ dagen. Zomer: Warm, matige vochtig
De Grote Vlakten zijn gastheer van een verscheidenheid aan weer, variërend van ijs winters tot ongemakkelijk hete zomers. Naar voor wisselende temperaturen, zijn de Grote Vlakten bekend om zware stormen. Het tijdstip van het jaar bepaalt de meest voorkomende van deze zware stormen. Winterstormen Bl
De Verenigde Staten hebben geen tekort aan landschappen, van de arctische regios van Alaska tot de woestijngebieden rond Texas, Arizona en New Mexico. Verschillende factoren bepalen de topografie van een gebied. Daarbij horen klimaat, plaatentektoniek en verweringsfactoren, zoals water, wind en luch
