Pre-Columbiaans Noord-Amerika: Bevolkingsdichtheid in 1492

Een continent met uiteenlopende dichtheden

Schattingen voor de bevolkingsdichtheid van Noord-Amerika in 1492 centraal rond een continentgemiddelde van 1 persoon per vierkante kilometer (2,6 per vierkante mijl). Dit gemiddelde maskert echter enorme regionale variatie gedreven door milieu en voorzieningsstrategieën.

Hoog-dichtheid centra

• Vallei van Mexico (Azteekse kern): 25–50 personen/km² (65–130/mi²). Intensieve landbouw (chinampas), verstedelijking (Tenochtitlan >200k), en staatsorganisatie ondersteunden dichtheden vergelijkbaar met Europa of China.
• Pueblo Zuidwest (Chaco Canyon, Mesa Verde): Geclusterde landbouwvestigingen met lokale dichtheden ver boven gemiddelde.
• Stille Oceaan Noordwestkust: Dichte, sesshafte jager-verzamelaar-visser samenlevingen (bijv. Coast Salish, Tlingit) ondersteund door zalmtrekken en mariene bronnen.

Laag-dichtheid regio's

• Grote Vlaktes: 0,25–1 persoon/km² (0,65–2,6/mi²). Nomadische bisonjacht (na paard) of voetverzameling vereiste enorme territoria per stam.
• Subarctisch/Boreaal Bos: Zeer lage dichtheden (<0,1/km²) voor mobiele jager-verzamelaars (Cree, Ojibwe, Dene).
• Arctisch: Extreem dunbevolkt, gespecialiseerde zeezoogdierjagers (Inuit, Yupik).

Methodologische nota

Deze cijfers zijn gereconstrueerd uit archeologische surveys, vroege koloniale verslagen, draagcapaciteitsmodellen en depopulatiereciprociën van geïntroduceerde ziekten. De "consensus" range voor het halfrond is 50–100 miljoen; Noord-Amerika (noord van Meso-Amerika) wordt vaak geschat op 5–15 miljoen.