Welke zee-zone heeft de grootste biodiversiteit: neritisch, intertidaal of open oceaan?

De intertidale zone (ook littorale zone genoemd) vertoont de grootste verscheidenheid aan levende organismen van deze drie zones.

Waarom de intertidale zone?

Deze smalle strook tussen hoog- en laagwater merkt extreme, wisselende condities:

• Afwisselende onderdompeling en blootstelling
• Grote zoutgehalte- en temperatuurschwankingen
• Klauwende golfactie
• Variabele zuurstofniveaus

Deze harde, variable selectiedrukken drijven hoge speciatie en nischepartitionering. Organismen (pijlinksters, mosselen, zeesterren, anemonen, algen, krabben) evolueren gespecialiseerde aanpassingen voor specifieke verticale straten, wat leidt tot dichte, diverse gemeenschappen.

Vergelijking

• Neritische Zone (laagwater tot continentale helling): Stabielere condities; hoge productiviteit maar lagere habitatheterogeniteit dan intertidaal.
• Open Oceaan (Pelagische) Zone (buiten helling): Reusachtig, stabiel, laag-voedingsstof (in meeste gebieden); laagste biodiversiteit per volume-eenheid, hoewel totaal aantals soorten hoog is door schiere volume.