De overgrote meerderheid van Zuid-Amerika's grote rivieren stroomt in de Atlantische Oceaan. Dit patroon wordt gedreven door de Andesbergen, die langs de westelijke rand van het continent lopen en functioneren als een continentale scheiding — maar een die ver west is geduwd.
De Andes rijzen abrupt op vanaf de Stille Oceaan kust, wat weinig ruimte laat voor grote drainagebekkens. Neerslag op de westelijke hellingen is ook beperkt (aride kust). In tegenstelling, de oostelijke hellingen vangen Amazon vocht, voedende enorme riviersystemen die duizenden mijlen door het continent stromen.
Resultaat: Atlantische drainage domineert Zuid-Amerika's hydrologie — in volume, lengte, en bekkenoppervlakte.
Beide zijn convergente plaatgrenzen waar de ene plaat onder de andere duikt, maar ze verschillen in de betrokken korsttypen en resulterende geologie. Oceanisch-Oceanisch Subductie Twee oceanische platen botsen; de densere (meestal oudere) plaat duikt onder. Kenmerken zijn: Diepe oceaan groeven (bij
De Gele Zee, gelegen tussen China en het Koreaans Schiereiland, krijgt zijn naam van de enorme hoeveelheden geelachtige zilaan die de Gele Rivier (Huang He) in zijn wateren draagt. De Sedimentbron De Gele Rivier draint het Loess Plateau, een groot gebied bedekt met fijn, door wind afgestort zilaan (
De drijfveer om de Atlantische en Stille Oceaan via een Centraal-Amerikaanse kanaal te verbinden – geculmineerd in de Panamakanaal (1914) – werd gevoed door samensmelende economische, strategische, en ideologische krachten. Economische Imperatieven Kortste handelsroutes: ~13.000 km bespaard vs. Kaa
