Etymologie van Londen: Van Londinium tot moderne naam

Hoe Londen zijn naam kreeg

Londens naam heeft zich over twee millennia ontwikkeld, met wortels in pre-Romeins Brittannië en lagen van linguïstische transformatie.

Romeinse vestiging: Londinium (ca. 43–50 n.Chr.)

De Romeinen vestigden een handelspost op de noordoever van de Theems, noemden het Londinium. Dit was geen Latijns woord maar een Romanisering van een pre-bestaande Brittonische plaatsnaam.

Pre-Romeinse oorsprong: Brittonisch *Londinion

Taalwetenschappers reconstrueren het oorspronkelijke als *Londinion of *Londinjon, waarschijnlijk afkomstig uit:

• *lond- – mogelijk "wild, bebost" of een persoonsnaam *Londinos
• *-injon/-inion – achtervoegsel betekent "plaats van" of "vestiging van"

Alternatieve theorie: *Llyn Dain (Welsh) → "meer fort" of "poel vestiging", refererend aan de Theems' getijdenmoerassen of de Walbrook-stroom.

Middeleeuwse evolutie

• Angelsaksisch: Lundenwic (handelvestiging west van Romeinse muren, 7e eeuw), later Lundenburh (versterkte Stad, 9e eeuw)
• Normaans: Lundres, Londres (Doomsday Book 1086)
• Middelengels: London, Londoun, Lundon
• Modern: Gestandaardiseerd als London tegen 15e eeuw

Ontkende theorieën

• "Lundinia = plaats van de maan" – valse Latijnse achtervoegselvorming; geen Keltische maangod *Lundinos bevestigd
• Koning Lud – Geoffrey of Monmouth's legendarische stichter (12e eeuw fictie)

Riviernamen als aanwijzingen

De Theems (Tamesis) en zijtakken (Fleet, Walbrook, Tyburn) dragen Brittonische namen, wat bevestigt dat er pre-Romeins dichtbevolking was. Londinium duidde waarschijnlijk een specifieke furt of handelsknooppunt aan, niet de hele vallei.

Consensus: London = Romanized Brittonic *Londinion, "plaats bij de vaarbare rivier/furt," mogelijk refererend aan de getijden-Theems' hoogste praktische oversteekpunt.