Kolonisten's Pogingen Breuk met Groot-Brittannië te Vermijden

Alle Vredelijke Wegen Uiteenindig (1765–1775)

Voordat ze onafhankelijkheid verklaarden, voerden Amerikaanse kolonisten een decennialange campagne van petities, druk en diplomatie.

Petities & Formele Appellen

Herhaalde adressen aan Koning en Parlement (bijv. Stamp Act Congress 1765, Eerste Continentale Congres 1774's "Petitie aan de Koning," Olive Branch Petition 1775) die rechten als Engelsen claimden.

Diplomatieke Agenten in Londen

Benjamin Franklin, Arthur Lee, Edmund Burke (sympathisant MP) lobeerden, schreven pamfletten, getuigden, streekten om herroeping van dwangwetten.

Economische Dwinging

Niet-invoerovereenkomsten (1765, 1768, 1774), boycotten van Britse goederen, uitexportembargo's – gericht op druk uitoefenen op Britse kooplieden om het Parlement te beïnvloeden.

Politieke Organisatie

Commissies van Correspondentie (interkoloniale communicatie), provinciaal congres, stadsvergaderingen, resoluties (bijv. Suffolk Resolutions) coördinerend verzet terwijl loyaliteit betuigd werd.

Zoeken naar Buitenlandse Hefboom

Silas Deane, Franklin in Parijs (voor 1776) verkenden Franse steun om onderhandelingspositie te versterken.

Benadrukken Gedeelde Identiteit

Constante aanroeping van gemeenschappelijk erfgoed, wet, taal, protestantisme – appellerend aan Britse "neven en nichten" om ministerie te temperen.

Verzoenende Voorstellen

Galloway Plan (1774), Chatham's voorstellen, koloniale aanbiedingen eigen verdediging te financieren in ruil voor autonomie – allemaal verworpen.

Gematigde Escalatie

Petities → Boycotten → Congres → Militiënoefeningen → Lexington/Concord → Olive Branch Petition (laatste) → Onafhankelijkheidsverklaring.

Brittannië's onbuigzaamheid (Declaratory Act, Coercive Acts, Prohibitory Act) maakte scheiding onvermijdelijk.