Historische gebouwen in Southbury, CT

Southbury's wortels strekken zich terug tot 1673 toen een groep ontevreden kolonisten besloot te breken met de vestiging in Stratford en hun eigen gemeenschap te vormen. De nieuwe kolonie groeide stabiel gedurende de 18e eeuw en werd uiteindelijk verdeeld in vijf steden inclusief Southbury. In de loop van de tijd heeft Southbury, Connecticut, het karakter van een vroeg Amerikaans dorp behouden, met name met zijn historische districten en gebouwen, waarvan velen op de National Historic Register staan.

Bullet Hill School

Gebouwd in 1762, is de Bullet Hill School aan Main Street een van Southbury's oudste gebouwen. De school krijgt zijn naam van een buurtheuvel waar kogels gegoten werden tijdens de Revolutieoorlog. Generaties van Southbury's studenten bezochten de school tot het in de winter van 1941 sloot. Tijdens de jaren 1960 organiseerde een groep conservationisten onder de vlag van Friends of the Bullet Hill School en herstelde het gebouw. De school is nu de thuisbasis van de Southbury Historical Society, en elk jaar organiseert het een interactief geschiedenprogramma voor basisschoolstudenten.

Oldfield

Southbury-bewoner John Moseley bouwde zijn huis bekend als Oldfield aan North Main Street in 1818. Volgens lokale legende reisde Mosley naar Maine om de kastanjes handmatig uit te kiezen die het hout leverden. Het exterieur van het huis heeft overhangende dakranden, een halfmaanvenster boven de deur en twee kleine kolommen die het overdekte entree omlijsten – alle details typisch voor Federal-stijl huizen. In 1902 werd een winkel van de overkant van de straat verplaatst en aan de achterkant van Oldfield bevestigd. Sinds 1902 ontvangt het huis reizigers als bed & breakfast.

The Mitchell Mansion

Southbury's historici beschouwen de Mitchell Mansion als de beste voorbeeld van Griekse heropleving architectuur in de gemeenschap. Het huis werd in 1828 gebouwd en heeft een staatelijke entree met een portico omlijst door vier Ionische kolommen. Het was bekend als een "huis van publieke vermaak", en het interieur had een balzaal en een halfcirkelvormige trap. Amerikaanse meubelontwerper Duncan Phyfe was eigenaar van het huis tijdens de jaren 1840 en '50.

South Britain Congregational Church

De South Britain-buurt was het industriële centrum van Southbury tijdens de 19e en vroege 20e eeuw. Inwoners benutten de kracht van de Pomperaug River en bouwden dammen, molens en fabrieken. De South Britain Congregational Church weerspiegelt de voorspoed van de gemeenschap en het gevoel van religieuze en burgerlijke verantwoordelijkheid. De kerk werd in 1825 gebouwd aan het hoofd van een dorpsplein, en de staatelijke drie-deurs entree is indrukwekkend. De drie-verdiepingen toren domineert de South Britain-horizon. Volgens kerkarchieven betaalden inwoners meer dan $2.000 voor het gebouw.

Wheeler House

Southbury's eerste dokter, Adin Wheeler, bouwde een traditioneel Nieuw-Engels saltbox-stijl huis in de South Britain-buurt rond 1750. Het kenmerkende ontwerp heeft een eenvoudige façade met twee verdiepingen in de voorzijde van het gebouw en een enkele verdieping in de achterzijde. Rev. Bennett Tyler kocht het huis – een van de paar Southbury huizen gebouwd vóór de Amerikaanse Revolutie – in de vroege 19e eeuw en woonde in South Britain bijna 20 jaar voordat hij verhuisde naar New Hampshire om president van Dartmouth College te worden.