Meer dan 3 miljoen bezoekers komen elk jaar naar Arizona's Glen Canyon National Recreation Area, wat Lake Powell en de Glen Canyon Dam omvat, maar het blijft een van de meest controversiële projecten van het Bureau of Reclamation. Dam bouw in de Verenigde Staten werd een belangrijk nationaal beleid in 1902 met de creatie van de U.S. Bureau of Reclamation Agency, gemandateerd om woestijn en droge landen in 17 westelijke staten te herwinnen. Dit doel viel samen met een groeiende behoefte aan elektrische energie, en kulmineerde in de enorme Grand Coulee Dam van de agentur in 1933. Hydroelektrische energie staat vandaag de dag voor iets minder dan de helft van de landelijke energieproductie.
Federaal Bureau of Reclamation ingenieurs en geologen begonnen in 1946 met de planning van de Glen Canyon Dam na vast te stellen dat de canyonwanden hoog en sterk genoeg waren om de druk van 33 miljard kubieke meter water te weerstaan.
Volgens een Bureau of Reclamation geschiedenis van de dam, begon de bouw officieel in 1956, maar bouwcruiters besteedden bijna drie jaar aan het voorbereiden van de locatie, wat het bouwen van de Glen Canyon Bridge omvatte die nodig was om bouwapparatuur, werknemers en materialen naar de afgelegen Arizona woestijnlocatie te brengen.
Volgens het Bureau, duurde het bouwen van de 216 meter hoge betonnen structuur nog eens drie jaar. Werkers begonnen vervolgens met het installeren van de enorme turbines en generatoren die nodig waren om meer dan een miljoen kilowatt elektriciteit te genereren. Dit duurde nog eens drie jaar. "Ladybird" Johnson, de vrouw van president Lyndon Johnson, weende de dam in op 22 september 1966, 20 jaar na het begin van het project.
De dam provoceerde discussie vanaf het begin. In 1963, voor de voltooiing van de dam, argumenterde David Brower van de Sierra Club ertegen en beweerde dat het geen doel diende dat niet al gediend werd door de Hoover, Parker en Davis dammen. Milieudefensieclaimen vandaag de dag dat het honderdduizenden kubieke meters water verspilt en voornamelijk dient om gesubsidieerd water aan industriële landbouw te leveren "die proberen onbewerkbare land bewerkbaar te maken." Sommige critici twijfelen aan de voortgaande levensvatbaarheid van de Colorado River zelf in nog 50 jaar. Glen Canyon Institute's Richard Ingebretsen zei tegen de Salt Lake Tribune in 2007: "De dam zal er zijn of niet. Maar met het overgebruik van water en de opwarming van de aarde, zal Lake Powell niet meer hier zijn."
Verdedigers van de dam claimen dat het verlies van hydroelektrische capaciteit gecompenseerd zou worden door elektriciteit gegenereerd uit fossiele brandstoffen, dat de huidige gebruikers van de Colorado River Storage Project's elektriciteit significante tariefstijgingen zouden lijden, en dat, tegengesteld aan de claimen van milieudefensie, de dam geen bedreiging vormt voor de openbare veiligheid. Ze wijzen erop dat elk jaar 3 miljoen bezoekers naar Lake Powell komen, die de dam heeft gecreëerd, en langer verblijven dan in enig ander federaal park.
Roadtrips door het westen van de VS bieden je de kans om attracties te verkennen die gemist worden als je eroverheen vliegt op je weg naar één van de kusten van de Verenigde Staten. Het Westen is de thuisbasis van nationale parken, monumenten en veel interessante steden, zoals Las Vegas, San Francis
Aan het noorden begrensd door de Rio Grande, Texas en New Mexico is de Mexicaanse staat Chihuahua. Rijk in de geschiedenis van de Tarahumara en andere inheemse volken en grotendeels ongerept door industrialisatie, trekt Chihuahua toeristen en bezoekers van over de hele wereld. Men zegt dat elke bezo
Het dorp Glen Haven is de herstelde herinkarnatie van de vroeg-19e-eeuwse houtkapperstad Sleeping Bearville en maakt deel uit van het Sleeping Bear Dunes National Lakeshore-park, langs de oever van Lake Michigan. Deze hommage aan het maritieme en houtkappersverleden van de regio biedt een vermakelij
