Landen Die Geen Vluchtelingen Accepteren

**Geen land verbiedt vluchtelingen volledig** onder internationaal recht. Het **Vluchtelingenverdrag 1951** en **Protocol 1967** (149 partijen) verplichten ondertekenaars tot **non-refoulement** (geen terugkeer naar vervolging) en basisrechten. Echter, de facto barrières variëren sterk:

• Australië – Offshore verwerking (Nauru, PNG); boot terugkeer; tijdelijke beschermingsvisa; geen permanente hervestiging voor onbevoegde aankomsten.
• Nieuw-Zeeland – Laag jaarlijks quotum (1.500); strikte veiligheids/gezondheidscontroles; geen asielzoekers per boot.
• Japan – Zeer lage erkenning (<1%); lange detentie; alternatief: humanitaire verblijfsvergunningen.
• Zuid-Korea – Lage erkenning; restrictief asielproces.
• Golfstaten (Saoedi-Arabië, VAE, Qatar, etc.) – Geen Verdrags partijen; herbergen gastarbeiders maar geven zelden vluchtelingstatus; sommige Syriërs krijg "bezoekers" status.
• Israël – Afrikaanse asielzoekers (Eritrea, Soedan) tegenover detentie, "vrijwillige vertrek" druk; weinig erkenningen.
• Hongarije, Polen – EU leden maar weigeren herverdelingsquota; grenshekken; restrictieve wetten.

Verschil

**Niet-ondertekenaars** (bijv. India, Pakistan, Indonesië, Maleisië, Thailand, meeste Golfstaten) hebben geen verdragsverplichting maar kunnen vluchtelingen ad hoc herbergen. **Ondertekenaars met restrictieve implementatie** creëren "beschermingsgaten." Het Global Compact on Refugees (2018) zoekt lastendeling maar is niet-bindend.