Waarom bereikten maar weinig Europeanen China vóór de 16e eeuw?

Verschillende factoren hebben bijgedragen aan het beperkte Europese bereik van China vóór de 16e eeuw:

Geografische barrières :

1. Zijderoute-uitdagingen: De Zijderoute over land was een belangrijke handelsroute tussen Europa en China. Het was echter een verraderlijke reis, met uitgestrekte, dorre woestijnen, ruige bergpassen, extreme temperaturen en het risico op aanvallen van bandieten en vijandige stammen.

2. Moeilijkheidsgraad van reizen over zee: Vóór de 15e eeuw was de Europese zeiltechnologie niet geavanceerd genoeg voor langeafstandsreizen over de oceaan. Het gebrek aan nauwkeurige navigatie-instrumenten en goede schepen die bestand waren tegen ruwe zeeën maakte het een uitdaging om ver de open oceanen in te gaan.

Kennis en perceptie :

1. Beperkte kennis: Vóór de 16e eeuw hadden de meeste Europeanen een beperkte kennis van de geografie van de wereld. Velen geloofden nog steeds in het oude concept van een platte aarde of hadden misvattingen over de vorm en omvang van de wereld, wat hun begrip van de manier waarop ze Azië konden bereiken belemmerde.

2. Europees centrisme: Het middeleeuwse Europese wereldbeeld was vaak eurocentrisch, waarbij de meeste mensen geloofden dat Europa het centrum van de wereld was. Deze mentaliteit ontmoedigde verkenning buiten bekende landen en beperkte hun interesse in het bereiken van verre oorden zoals China.

Politieke en economische factoren :

1. Ottomaanse bediening: Tegen de 15e eeuw beheersten de Ottomaanse Turken een groot deel van de landroutes tussen Europa en Azië, waardoor reizen over land naar China moeilijk en gevaarlijk werd voor Europeanen.

2. Beperkte handelsprikkels: Vóór de 16e eeuw was er in Europa een beperkte vraag naar Chinese goederen. De meeste luxeartikelen, zoals zijde en specerijen, die in Europa zeer gewaardeerd werden, konden worden verkregen uit nauwere bronnen zoals het Midden-Oosten.

3. Monopolie van de oostelijke handel: De handelsroutes naar Azië werden grotendeels gemonopoliseerd door islamitische kooplieden en de Italiaanse stadstaten als Venetië en Genua. Deze tussenpersonen controleerden de handel in Chinese goederen, waardoor de directe handel met China minder winstgevend werd voor Europeanen.

Pas aan het einde van de 15e eeuw, toen Prins Hendrik de Zeevaarder van Portugal expedities langs de Afrikaanse kust sponsorde, begonnen Europeanen directe zeeroutes naar Azië te zoeken, wat uiteindelijk leidde tot de komst van Portugese ontdekkingsreizigers in China in het begin van de 16e eeuw.