Tokio Begroetingen: De Kunst Van De Buiging (Ojigi)

In Tokio is de buiging (お辞儀, ojigi) de universele begroeting — vervangt handdrukken, knuffels, en wenkkussen. Beheersing signaleert culturele vloeiendheid.

Dieptegraden

• Eshaku (会釈) — 15°: Casuaal, collega's, herhaalde ontmoetingen. Snelle knik uit de taille.
• Keirei (敬礼) — 30°: Standaard zakelijk, klanten, ouderen, leraren. Hou 1–2 seconden.
• Saikeirei (最敬礼) — 45°: Diepe eerbied, excuses, ceremonie. Hou 3+ seconden; ogen naar beneden.

Vorm Checklist

1. Voeten samen (mannen) of licht uit elkaar (vrouwen).
2. Rechte rug — scharnier in heupen, niet nek.
3. Armen aan zijkant (mannen) of handen op dijben (vrouwen).
4. Blik: vloer 1–2 m vooruit (niet voeten, niet ogen).
5. Adem: inademen op, uitademen neer, inademen vasthouden, uitademen opgaan.

Contextuele Nuances

• Visitekaartjes (meishi): Aanbieden/ontvangen tweehandig, bestuderen, op tafel leggen — nooit direct in zak.
• Handdrukken: Accepteren als aangeboden (buitenlanders), maar buig simultaan.
• Dienend personeel: Knik + arigatō — geen diepe buiging nodig.
• Vrienden: Casuaal eshaku of hoofd kantelen + ossu/yō.

Veelgemaakte Fouten

• Buigen tijdens lopen — eerst stoppen.
• Oogcontact tijdens buiging — impliceert wantrouwen.
• Te diep buigen aan junioren — creëert ongemakkelijke verplichting.
• Buiging volledig overslaan — leest als onbeleefd/arrogant.

De buiging is geen onderwerping — het is ma (interval) die gedeelde ruimte erkent. Doe het oprecht; Tokio merkt het op.