In tegenspraak met algemene intuïtie, treedt de snelste stroom in een rivier doorgaans op in de diepste en wydste secties van het kanaal, niet de smalste. In diepe, wijdere reaches ontmoet water minder wrijvingsweerstand van de bodem en oevers relatief tot zijn volume, wat hogere snelheden toelaat. Integen, ondiepe, smalle secties verhogen de benatte omtrek relatief tot de dwarsdoorsnede, wat grenswrijving versterkt en de stroom vertraagt. Dit principe wordt beschreven door hydraulische geometrie en de Manning of Chezy vergelijkingen. Tijdens overstromingen zijn de snelste stromen van de rivier vaak in het hoofdkanaal ver van de randen, terwijl overloop op uiterwaarden veel langzamer is door vegetatie en ondiepte. Snelheidsverdeling begrijpen is cruciaal voor navigatie, sedimenttransport, en overstromingsmodellering.
Verscheidene grote, zoute of historisch verkeerd geïdentificeerde meren dragen de naam zee. De redenen variëren: Historische misvatting Vroegere ontdekkers verkeerden grote binnenwateren vaak voor zeearmen. De Caspische Zee werd gedacht te verbinden met de Noordelijke IJszee; de Dode Zee werd bescho
Estuaria — waar rivieren de zee ontmoeten — zijn natuurlijke sedimentvallen. Verschillende factoren drijven slibopbouw: Getijdenwerking Vloed draagt sedimentbeladen zeewater landwaarts; eb vloeit een deel terug, maar fijne deeltjes zinken tijdens stil water. Over cycli bouwt dit moddervlaktes en sch
Absoluut niet. Zeewater bevat ~3,5% zout (35 g/L). Menselijke nieren kunnen maximaal ~2% zout in urine produceren. Zeewater drinken dwingt het lichaam om meer water uit te scheiden dan geconsumeerd om de zoutlading kwijt te raken → netto ontwatering. Fysiologische Casacade Zoutinname ↑ → bloedosmol
