Wat was het doel van voetbinding?

De praktijk van het voetbinden in China vond zijn oorsprong in de hogere klassen en verspreidde zich uiteindelijk rond de 10e eeuw naar plattelandsgebieden. Het diende in de eerste plaats als een methode om de status van de hogere klasse te tonen en was niet gebonden aan religieuze overtuigingen. Hieronder staan ​​enkele van de belangrijkste redenen voor het beoefenen van voetbinding:

Esthetische redenen :Voetbinding werd als esthetisch aantrekkelijk en als een teken van schoonheid beschouwd. Men geloofde dat het hebben van kleine, lotusvormige voeten de aantrekkingskracht van een vrouw versterkte.

Sociale status :In het keizerlijke China werd voetbinding een onderscheidend kenmerk van elites. Voor gezinnen uit de hogere klasse was het een manier om het gebrek aan betrokkenheid van hun dochters bij handenarbeid te demonstreren, wat status, elegantie en rijkdom symboliseerde.

Culturele invloed :Na verloop van tijd raakte het voetbinden ingebakken in de Chinese cultuur en traditie, ook al bleef het aanvankelijk beperkt tot de hogere klasse. Het werd gezien als een cultureel wenselijke eigenschap en werd algemeen aanvaard als vrouwelijk schoonheidsideaal.

Symbool van terughoudendheid en afhankelijkheid :Voetbinding diende als een letterlijk en metaforisch middel om vrouwen onder controle te houden. Door hun mobiliteit te beperken, raakten vrouwen beperkt tot huishoudelijke taken en werden ze afhankelijk van mannen, omdat ze niet langer vrijelijk konden deelnemen aan fysieke arbeid.

Het is belangrijk op te merken dat voetbinding voornamelijk in China werd beoefend en niet gebruikelijk was in andere regio's van Azië. Het was ook een maatschappelijke norm en culturele praktijk in plaats van een religieuze vereiste of spirituele overtuiging.