Hoe waren Amerikaanse interneringskampen voor Japanners tijdens de Tweede Wereldoorlog?

Tijdens de Tweede Wereldoorlog heeft de Amerikaanse regering duizenden Japanse Amerikanen met geweld uit hun huizen en gemeenschappen aan de westkust verwijderd en hen opgesloten in interneringskampen. Deze kampen, die eufemistisch ‘verplaatsingscentra’ werden genoemd, bevonden zich in afgelegen gebieden van het land, vaak in woestijnen of moerassen.

De omstandigheden in de kampen waren erbarmelijk en onhygiënisch. Gezinnen werden gedwongen in krappe barakken met weinig privacy te leven. Er waren geen bedden, dus moesten mensen op dunne matrassen op de grond slapen. Het eten was vaak ontoereikend en slecht bereid. Ook waren er weinig medische voorzieningen en stierven veel mensen aan ziekten als tuberculose en dysenterie.

Naast de fysieke ontberingen eisten de kampen ook hun tol van de geestelijke gezondheid van Japanse Amerikanen. Ze stonden voortdurend onder verdenking en toezicht van de overheid. Ze werden ook onderworpen aan racistische propaganda en discriminatie. Veel mensen voelden zich geïsoleerd en eenzaam, en sommigen pleegden zelfs zelfmoord.

De interneringskampen waren een donker hoofdstuk in de Amerikaanse geschiedenis. Ze waren een schending van de burgerrechten van Japanse Amerikanen en een smet op de reputatie van het land. In 1988 bood de regering van de Verenigde Staten haar excuses aan voor de interneringskampen en stemde ermee in herstelbetalingen te betalen aan de overlevenden.