Toen de wereld voor het eerst leerde over het AIDS-virus, begonnen landen over de hele wereld reisbeperkingen in te voeren. Sommige landen verhinderen dat mensen met een AIDS-diagnose het land binnenkomen, anderen beperken de verblijfsduur, en sommige monitoren de reizen van AIDS-patiënten niet. In de afgelopen jaren hebben landen begonnen met het opheffen van reisbeperkingen na dat verschillende organisaties lobbieden namens patiëntenrechten.
In juni 1987 voegde de U.S. Public Health Service AIDS toe aan een lijst van ziekten die als gevaarlijk en besmettelijk werden beschouwd. Mensen met een bevestigde diagnose van de ziekte mochten niet binnen de Verenigde Staten reizen. Een maand later voegde het Congres HIV, het virus dat tot AIDS leidt, toe aan de lijst. De Senaat keurde de amendement later ook goed. Omdat het door wetgevers was goedgekeurd, werd het moeilijk om de ziekte van de lijst te halen.
Ergens anders in de wereld hebben honderden landen geen beperkingen voor reizigers die met AIDS leven.
Die landen omvatten Australië, Frankrijk, Noorwegen en Nieuw-Zeeland, om er een paar te noemen.
In deze landen hoeven reizigers niet te verklaren of ze met AIDS of HIV leven voordat ze het land binnengaan.
Per 2010 verbieden nog steeds 10 landen mensen die met AIDS leven het land binnen te komen. Zij omvatten Bruneï, Equatoriaal-Guinea, Zuid-Korea, Papoea-Nieuw-Guinea, Qatar, Rusland, Singapore, Soedan, Verenigde Arabische Emiraten en Jemen.
Zeventien landen staan mensen met AIDS toe het land binnen te komen, maar leggen beperkingen op voor bezoekers die korter dan 90 dagen komen. Veel van de landen die toegang beperken, beperken ook kortdurende bezoekers. Egypte, Iran, Irak, Jordanië en Maleisië zijn enkele van de andere landen die kortdurende beperkingen hebben.
Veel meer landen beperken AIDS-patiënten voor langdurig verblijf, inclusief immigratie. Naast zorgen over het besmetten van de bevolking, hebben deze landen zorgen uitgedrukt over de kosten van gezondheidszorg voor AIDS-patiënten.
Mensenenrechtenorganisaties hebben gevochten tegen de beperkende maatregelen voor AIDS-patiënten, gebaseerd op de overtuiging dat het het stigma van de ziekte verergert. Andere argumenten die deze groepen maken stellen dat de isolatie van buitenlanders met de ziekte mensen in landen met de verboden kan laten geloven dat AIDS thuis geen probleem is.
Een Internationaal Taskteam voor reisbeperkingen werd opgericht om bewustwording te creëren over het kwestie en te lobbieren voor het opheffen van de beperkingen.
In 2009 hefde president Barack Obama het 22-jarige verbod op op het toelaten van mensen geïnfecteerd met HIV of AIDS tot de Verenigde Staten.
De verandering trad in werking in januari 2010. Maanden later hefde China ook zijn 20-jarige beleid op dat AIDS-patiënten het land verbod.
Toegenomen beveiligingszorgen bij luchtvaartmaatschappijen hebben geleid tot strengere reisbeperkingen voor passagiers en hun bagage. Vloeistoffen, gels en aerosolen zijn sinds april 2011 toegestaan in handbagage, maar passagiers moeten beperkingen en uitzonderingen kennen. Leer welke restricties op
Luchtvaartbeperkingen zijn talrijk. Er zijn regels voor bagagegewicht, hoeveelheid handbagage en ingecheckte bagage, en wat u mee aan boord mag nemen. Handbagagebeperkingen dienen de veiligheid van uzelf, medepassagiers en de vlucht. Items die gevaarlijk of schadelijk worden geacht, zijn niet toeges
Tussen het bepalen wat te pakken, extra rekening houden met verkeer naar het vliegveld en dubbel controleren of u niets vergeten bent, kunt u al uitput zijn voordat u aan boord gaat. Verminder pre-vluchtstress door de meest recente luchtvaartbeleid en -beperkingen van de Transportation Safety Board
