Waarom Koning Jakob II de Massachusetts Bay Charter Intrek in 1684

De intrekking van de charter van de Massachusetts Bay Colony in 1684 was een cruciaal moment in de koloniale Amerikaanse geschiedenis, gedreven door een clash tussen Puritaanse zelfbestuur en de centraliseringsambities van de Stuart-monarchie.

De Puritaanse Gemenebest

Opgericht in 1630 door Puritaanse vluchtelingen die godsdienstvrijheid zochten, ontwikkelde de Massachusetts Bay Colony zich snel tot een de facto theocratische republiek. Het kiesrecht was beperkt tot kerkleden ("vrijmannen"), en de General Court (wetgever) had uitgebreide wetgevende, rechtspraak en uitvoerende bevoegdheden. De kolonie bate zijn eigen munteenheid (dennenboom schillings), handhaafde strikte godsdienstige conformiteit (verbanning van dissidenten als Roger Williams en Anne Hutchinson) en negeerde grotendeels de Navigatiewetten die de imperiale handel reguleerden.

Koninklijke Klagtes

Vanaf de Restauratie (1660) zag de Kroon Massachusetts als gevaarlijk autonoom. Belangrijke klagtes omvatten:

• Godsdienstige Intolerantie: Vervolging van Quakers, Baptisten en Anglicanen schonde de konings wens voor godsdienstige uniformiteit (en zijn eigen katholieke sympathieën).
• Weerstand tegen Koninklijke Autoriteit: De kolonie weigerde koninklijke douaneambtenaren toe te laten, ontkende de koninklijke recht om een gouverneur aan te wijzen, en weerstond de Navigatiewetten.
• Wettelijke Schendingen: De koloniale wetten bleken het Engelse recht in diverse opzichten te streden, inclusief de eed van trouw en eigendomsrechten van non-Puritanen.

Het Juridische Proces: Quo Warranto

In 1683 initieerde de Kroon een quo warranto ("met welke autoriteit") dagvaarding in het Engelse Hof van Kanselarij, de rechtmatigheid van de koloniecharter ter discussie stellend. Geconfronteerd met zekere nederlaag en de prospect van hardere straffen, waren de Massachusetts-agents in Londen, waaronder Increase Mather, niet in staat een succesvolle verdediging te voeren. Het hof verklaarde de charter in juni 1684 vervalen.

Nagevolg: Het Dominie van Nieuw-Engeland

In 1686 consolideerde Jakob II de Nieuw-Engelse koloniën (later New York en New Jersey toevoegend) tot het Dominie van Nieuw-Engeland, geregeerd door een koninklijk aangewezen gouverneur, Sir Edmund Andros, met een raad maar geen gekozen vergadering. Deze autoritaire heerschappij duurde tot de Glorieuze Revolutie van 1689 in Engeland, die de Bostonse Opstand inspireerde, Andros ten val brengend. Massachusetts ontving in 1691 een nieuwe, koninklijke charter, wat het transformeerde in een koninklijke kolonie met een door de Kroon aangewezen gouverneur maar met behoud van een gekozen vergadering — een compromis dat duurde tot de Amerikaanse Revolutie.