Hoe beschrijft Conrads verteller het de rivier opgaan?

In Joseph Conrads 'Heart of Darkness' beschrijft de verteller, Marlow, het beklimmen van de Congo-rivier als een reis naar het hart van de duisternis, die de fysieke en psychologische reis naar de diepten van de menselijke natuur en de oerwildernis van Afrika symboliseert. Hier zijn enkele belangrijke aspecten van hoe Marlow beschrijft dat hij de rivier opgaat:

1. Reis naar het onbekende: Marlow portretteert de rivier als een mysterieuze en gevaarlijke entiteit, die het onbekende en onvoorspelbare karakter van de reis vertegenwoordigt. Hij beschrijft de rivier als 'een immense slang, ontrold, met zijn kop in de zee, zijn lichaam in rust gebogen over een uitgestrekt land, en zijn staart verloren in de diepten van het land'.

2. Gevoel van isolatie: Marlow benadrukt het gevoel van isolatie en eenzaamheid dat hij tijdens de reis ervaart. Hij beschrijft de rivier als 'een immense wildernis, als een zee, en het oerwoud was de lucht'. De uitgestrektheid en onbekendheid van het landschap creëren een gevoel van afgelegen ligging en desoriëntatie.

3. Vijandige omgeving: Marlow schildert de rivier en haar omgeving af als vijandig en bedreigend. De dichte jungle, de ondoordringbare duisternis en de verraderlijke stromingen zorgen voor voortdurende gevaren en uitdagingen. Hij beschrijft de rivier als 'een vijand die je probeert te pakken te krijgen, te breken, te verminken'.

4. Ontmoeting met de duisternis: Naarmate de reis vordert, komt Marlow steeds verontrustendere en gruwelijkere taferelen tegen, zowel fysiek als psychologisch. De rivier wordt een metafoor voor de duisternis die in het menselijk hart schuilt en voor het verval in wreedheid en waanzin. Hij is getuige van de brutaliteit en onderdrukking van de Europese kolonisten en de ontmenselijking van de inheemse bevolking.

5. Verlies van identiteit: Marlows reis de rivier op is ook een reis van zelfontdekking en een zoektocht naar identiteit. Terwijl hij dieper in het hart van de duisternis graaft, wordt hij geconfronteerd met zijn eigen innerlijke demonen en wordt hij geconfronteerd met zijn vooroordelen en vooropgezette ideeën. De reis wordt een transformerende ervaring die zijn morele kompas en begrip van de mensheid op de proef stelt.

Over het geheel genomen beschrijft Conrads verteller het de rivier opgaan als een reis vol gevaar, isolatie en confrontatie met de duistere aspecten van de menselijke natuur. De rivier zelf wordt een symbool van de fysieke, psychologische en morele uitdagingen waarmee Marlow te maken krijgt tijdens zijn reis naar het hart van Afrika.