Voor velen is de Caraïben het dichtstbijzijnde ding aan paradijs op aarde. Met ongerepte stranden en consistent warme, zonnige weersomstandigheden is het geen verrassing dat de regio een favoriet is voor toeristen en locals. Maar het was niet de zon en het zand dat de eerste drie grote groepen vestigers naar de Caraïben bracht. Sommen kwamen vanwege de behoefte om nieuwe locaties te ontdekken, anderen werden er gedwongen gebracht en anderen kwamen op zoek naar economische voorspoed.
De eerste mensen die in de Caraïben arriveerden, waren de Arawaks. Ze migreerden noordwaarts vanuit Zuid-Amerika op zoek naar avontuur en bevolkten veel Caraïbische eilanden. De Arawaks werden uiteindelijk uitgewist door de Caribs, wier nakomelingen zichzelf bij verschillende namen noemden afhankelijk van het eiland dat ze bewoonden. Op de Bahama's noemden ze zichzelf de Lucayanos. Mensen van Arawak-afkomst noemen zichzelf en noemen zich nog steeds Borequinos of Boriquas op Puerto Rico. De Carib-indiaanse bevolking werd gedwongen tot bijna uitsterven, maar op Dominica is er een Carib-indiaans gebied waar veel Kalinago-mensen, zoals ze zich noemen, leven.
Europeanen kwamen wonen in de Caraïben nadat Christopher Columbus de regio in 1492 bezocht had. De overvloed aan kostbare hulpbronnen, zoals goud en zilver, moedigde Europeanen aan om zich op verschillende eilanden te vestigen. Na vestiging werd de lokale bevolking gedwongen tot slavernij. In de loop der tijd koloniseren verschillende Europese monarchies bepaalde eilanden. Bijvoorbeeld, de Fransen koloniseerden de eilanden die bekend werden als Guadeloupe, Martinique en Marie-Galante. De Nederlanders koloniseerden Saba, Curaçao, Aruba en St. Maarten. De Britten claimden wat Jamaica, Trinidad en Tobago, Barbados en de Bahama's werd. Elk land stuurde burgers naar hun geclaimde eilanden, waar veel van hun nakomelingen nog steeds blijven.
Rauwe materialen en hulpbronnen van de Caraïben werden verwijderd en terug naar Europa vervoerd om monarchen en welgestelde mecenas die ontdekkingsexpedities financierten, te verrijken. Dit omvatte edele metalen, specerijen en suikerriet. Om toegang te krijgen tot deze hulpbronnen, werd de inheemse bevolking gedwongen te werken en werden veel Carib-indianen uitgewist. Om de benodigde arbeidsniveaus te handhaven om Europa rijk te houden, werden Afrikanen gedwongen de Caraïben te komen om als slaven te werken. Ongeveer 1,6 miljoen Afrikanen werden tussen 1640 en 1808 naar de Britse Caraïben gebracht. Uiteindelijk waren Afrikanen in de meerderheid ten opzichte van Europese vestigers en blijven de meerderheidsgroep in de regio.
Eenmaal de slavernij tot een einde kwam, moesten voormalige slaven op de eilanden van de Britse Caraïben vier jaar lang werken voor hun vroegere eigenaren. Zodra die periode voorbij was, kozen er verschillende om ander werk te doen, wat een arbeidstekort veroorzaakte. Om het probleem te tegengaan, werden Aziaten aangemoedigd om naar de Caraïben te emigreer. De grootste groep Aziatische immigranten kwam uit India om als contractarbeiders te werken. Echter, velen kwamen ook uit China.
Voor velen is de Caraïben het dichtstbijzijnde aan het paradijs op aarde. Met ongerepte stranden en constant warm, zonnig weer is het geen verrassing dat de regio favoriet is bij toeristen en locals. Maar het waren niet zon en zand die de eerste drie grote groepen vestigers naar de Caraïben brachten
Als mensen aan de Caraïben denken, zien ze stranden, goede muziek en vakanties. De regio is over het algemeen politiek stabiel en de diverse regeringsvormen voortvloeien uit de specifieke geschiedenis van elk eiland. Constitutionele Monarchie Grenada is een constitutionele monarchie – het erkende s
De Caraïben, die zich uitstrekt van de zuidelijke punt van Florida, voorbij de Golf van Mexico tot de noordoostelijke punt van Zuid-Amerika, trekt jaarlijks talloze bezoekers aan, getrokken door de ongerepte stranden, tropisch klimaat en levendige cultuur. De Caraïben zijn ook de thuisbasis van een
