Hoe het Filipijnse archipel gevormd werd: Een geologische geschiedenis

Miljoenen jaren in de maak

1. Plaatconvergentie: De Philippijnse Mobile Belt zit op de botsing van de Eurasische Plaat en de Philippijnse Zeeplaat. Subductie van de laatste onder de eerste creëerde de Philippijnse Graben (10.540 m diep) en de Oost-Luzon Troch.
2. Vulkanische boogvorming: Subductie-gegenereerd magma vormde vulkanische eilandbogen (bijv. Luzon, Visayas, Mindanao) vanaf ~50 Ma. Het Philippijnse Verweringssysteem (1.200 km wrikverschuiving) verteerde en verhef blokken verder.
3. Back-arc spreiding: Opening van de Philippijnse Zee (30–15 Ma) als marginale kom achter de Mariana–Izu–Bonin boog verwijdde korst, wat warmtestroom en vulkanisme toeliet.
4. Opheffing & opduiken: Plioceen–Pleistocene (5–1 Ma) intense opheffing bracht eilanden boven zeeniveau; koraalriffen bedekten vulkanische kernen (kalksteenkarts in Palawan, Bohol).
5. Zee-niveau oscillaties: Glaciaire cycli blootlegten landbruggen (Sundaland verbinding via Palawan/Mindoro), wat fauna-uitwisseling mogelijk maakte; interglacialen isoleerden populaties, wat endemisme dreef.
6. Biodiversiteit hotspot: 52.000+ beschreven soorten; >50% endemisch. Resultaat van eilandonderzoek, gevarieerde habitats (regenwoud, mangrove, wolkbos) en evolutionaire tijd.

De Filipijnen is een levend laboratorium van plaattektoniek, vulkanisme en biogeografie.