De Atlantische Oceaan's enorme omvang en diverse habitats zijn thuis geworden voor tal van invasieve soorten — organismen geïntroduceerd buiten hun oorspronkelijke verspreidingsgebied die ecologische of economische schade veroorzaken. Deze indringers arriveren via ballastwaterlozing, ontvluchting uit aquacultuur, aquariumvrijlatingen, en rompaanhechting op schepen.
Oorspronkelijk van Europese kusten, heeft deze agressieve roofdier zich vestigd op beide Noord-Amerikaanse kusten en delen van Zuid-Amerika, uitconcurrerende inheemse krabben en vernielende schelpdierpopulaties.
Misschien de beroemdste indringer van de Atlantische Oceaan, deze Indische Stille Oceaan rifvis heeft zich sinds de jaren 1980 ontplooid over de Caraïben en de VS-oostkust. Met giftige stekels, onzettende eetlust en geen natuurlijke Atlantische roofdieren, tenietdoen lionfish inheemse rifvispopulaties.
Deze zoetwatermossels uit de Zwarte en Caspische Zee hebben Atlantische estuaria en kustlagunen binnengedrongen, dichte kolonies vormende die inheemse soorten verstikken, industriële waterinlopen verstopen en waterchemie veranderen.
In de jaren 1980 aangekomen uit de westelijke Stille Oceaan, domineert deze krab nu rotsachtige intergetijde zones van Maine tot Noord-Carolina, verdringend inheemse krabben en consumerend enorme hoeveelheden jonge schelpdieren.
Bekend als de "verslindende zeester", heeft deze roofdier populaties vestigd in Tasmanië en dreigt verder uit te breiden, commerciele schelpdierbedden vernielend.
Deze grote roofslak uit de Japanse Zee heeft de Chesapeake Bay en Europese wateren binnengedrongen, zwaar roofmakend op oesters, mossels en kokkers — bedreigend aquacultuurindustrieën.
Hoewel inheems in de westelijke Atlantische Oceaan, zijn blauwe krabben invasief geworden in de Middellandse Zee en oostelijke Atlantische Oceaan, waar ze concurreren met inheemse portunide krabben.
Hoewel Sargassum algen inheems is in de Atlantische Sargassozee, hebben ongekende bloeien sinds 2011 — gedreven door nutriëntafloop en klimaatverandering — Caraïbische en West-Afrikaanse kusten overstort, stranden, zeegrasbedden en koraalriffen verstikkend.
Vaak verward met de groene krab, vertegenwoordigt deze soort (Carcinus maenas — dezelfde soort tweemaal vermeld in sommige bronnen) dezelfde invasieve vector.
Hoewel geen echte kwallen maar een koloniale sifonofoor, vormt zijn toenemende prevalentie in Atlantische wateren — gekoppeld aan opwarende oceanen — risico's voor zwemmers en marin leven met zijn krachtige giftige tentakels.
Bestrijding van mariene invasieve soorten is berucht moeilijk. Preventie via ballastwaterbeheer, rompreinigingsprotocollen en publieke educatie blijft de meest effectieve strategie. Eenmaal gevestigd, is uitroeiing zelden haalbaar, wat vroege detectie en snelle reactie cruciaal maakt voor het beperken van ecologische en economische schade.
De Bermuda-driehoek—een los gedefinieerd gebied begrensd door Miami, Bermuda en Puerto Rico—en Atlantis—Platos allegorische verloren beschaving—zijn decennialang in de popcultuur gelinkt. Wetenschappelijke consensus: geen verband bestaat. De Bermuda-driehoek: gedefinieerd Oppervlakte: ~1,1 miljoen
Op het Caraïbische eiland Jamaica vind je timeshares te huur en te koop. Meeste liggen in de drie grote steden: Ocho Rios, Negril, Montego Bay. Deze steden bieden watersport: windsurfen, kajakken, parasailing. Montego Bay is populair bij golfers; in Ocho Rios kun je met dolfijnen zwemmen. Club Cari
De Panamakanaal staat als een van geschiedenis grootste ingenieursprestaties, maar haar verhaal is fundamenteel over mensen. De waterwegs schepping en lopende operaties hebben werkgelegenheid op massive schaal gegenereerd, economieën en levens vormgevend over continenten. Bouwtijdperk: Een wereldwij
