Hoe dacht de kolonie New York over de slavernij?

New York (toen Nieuw-Nederland) was een van de eerste koloniën in Noord-Amerika die de slavernij legaliseerde. In 1626 importeerde de Nederlandse West-Indische Compagnie de eerste Afrikaanse slaven in de kolonie. Deze slaven werden voornamelijk gebruikt als arbeiders op boerderijen en plantages. In 1664 namen de Engelsen de controle over Nieuw-Nederland over en noemden het New York. De Engelsen bleven slaven importeren en tegen het einde van de 17e eeuw waren er meer dan 4.000 slaven in de kolonie.

De instelling van de slavernij werd gesteund door de meerderheid van de blanke New Yorkers. Zij voerden aan dat slavernij noodzakelijk was voor de economische welvaart van de kolonie. Ze geloofden ook dat Afrikanen inferieur waren aan blanken en dat slavernij een manier was om hen te beschaven.

Er waren echter enkele mensen in New York die tegen de slavernij waren. Tot deze mensen behoorden religieuze leiders, intellectuelen en vrije zwarten. Zij voerden aan dat slavernij moreel verkeerd was en in strijd was met de beginselen van het christendom. Ze wezen er ook op dat slavernij economisch niet noodzakelijk was en dat de kolonie ook zonder slavernij zou kunnen floreren.

Het debat over de slavernij in New York duurde gedurende de 18e eeuw. In 1799 keurde de staatswetgever een geleidelijke emancipatiewet goed die uiteindelijk een einde zou hebben gemaakt aan de slavernij in de staat. De wet werd echter ingetrokken door een referendumstemming in 1801. In 1827 keurde de wetgevende macht een nieuwe emancipatiewet goed die geleidelijk de overgebleven slaven in de staat bevrijdde. In 1841 werden de laatste slaven in New York vrijgelaten.

De instelling van de slavernij had een diepgaande impact op New York. Het vormde de economie, de politiek en de sociale structuur van de staat. Het liet ook een erfenis van racisme en discriminatie na die tot op de dag van vandaag voortduurt.