Waarom Zuid-Soedan scheidde van Soedan: een pad naar onafhankelijkheid

Zuid-Soedan's onafhankelijkheid in 2011 was het resultaat van decennialange marginalisering, conflict, en een onderhandelde vredesproces.

Historische wortels

• Koloniale nalatenschap: Brits bewind eenigde diverse regio's maar verwaarloosde het zuiden, beheerde het in de praktijk apart.
• Identiteitskloof: Het noorden is voornamelijk Arabisch-Moslim; het zuiden is grotendeels Afrikaans, met christelijke en animistische tradities.
• Burgeroorlogen: Twee langdurige conflicten (1955–1972, 1983–2005) tussen Khartoem en zuidelijke rebellen (SPLM/A) veroorzaakten miljoenen doden en verplaatsingen.

Na-onafhankelijkheid klachten

Na Soedan's 1956 onafhankelijkheid bleef macht geconcentreerd in het Arabische noorden. Zuidenen ervoeren politieke uitsluiting, hulpbronafwatering, en culturele onderdrukking. De 1983 invoering van Sjaria en de SPLM's Juba Verklaring die zelfbeschikking eiste, ontbranden de oorlog opnieuw.

Gefaalde vredesakkoorden

De 1972 Addis Abeba Akkoord viel uiteen. De 2005 Comprehensive Peace Agreement (CPA) hield stand, gaf het zuiden autonomie en een referendum over scheiding.

Het referendum en de geboorte van een natie

In januari 2011 koos 98,8% van de zuidelijke kiezers voor onafhankelijkheid. Op 9 juli 2011 werd de Republiek Zuid-Soedan uitgeroepen, snel erkend door de VN en de internationale gemeenschap.

De scheiding was het resultaat van een half eeuw structurele ongelijkheid, geweld, en de zuidelijke volks onwrikbare eis naar zelfbestuur.