Otto von Bismarck: De Architect van de Duitse Eenwording

Otto von Bismarck (1815–1898) wordt universeel beschouwd als de enige meest verantwoordelijke figuur voor de eenwording van Duitsland in 1871.

Hoe Hij Dat Deed: "Bloed en IJzer"

Als Ministerpresident van Pruisen (1862–1890) en eerste Kanselier van het Duitse Rijk (1871–1890), realiseerde Bismarck eenwording door:

1. Diplomatische Isolatie van Oostenrijk: Bevestigde Russisch neutraliteit (Alvensleben Conventie), Franse ambiguïteit, Italiaans bondgenootschap.
2. Tweede Schleswig Oorlog (1864): Pruisen + Oostenrijk vs. Denemarken → won Schleswig-Holstein.
3. Oostrijks-Pruisische Oorlog (1866): Versloeg Oostenrijk in 7 weken (Königgrätz). Ontbond Duitse Bond; vormde Noord-Duitse Bond (Pruis-gedomineerd, noord van Main).
4. Franco-Pruisische Oorlog (1870–71): Probeerde Frankrijk via Ems Depesche. Zuid-Duitse staten (Beieren, Württemberg, Baden, Hessen) voegden zich bij Pruisen. Overwinning bij Sedan; Parijs belegerd.
5. Uitroeping (18 jan 1871): Willem I uitgeroepen tot Duitse Keizer in Versailles Spiegelszaal. Duitsland geëenigd onder Pruishegemonie—uitgesloten Oostenrijk (Kleindeutsche oplossing).

Nalatenschap

• Realpolitik Meester: Pragmatisch, roekeloos, opportunistisch.
• Sociale Wetgeving: Pionierde welvaartsstaat (gezondheid, ongevallen, ouderdomsverzekering) om socialisten te ondermijnen.
• Controversieel: Autoritair, anti-Katholiek (Kulturkampf), anti-Pools, manipulateerde crises. Zijn ontslag (1890) en het systeem's rigiditeit droegen bij aan EOI.

Zonder Bismarck is een geëenigde Duitse natiestaat in de 19e eeuw hoogst onwaarschijnlijk. Hij blijft het archetype van de staatsman als architect.