Phytophthora infestans (aardappelziekte) vernietigde het basisgewas van een gevaarlijk afhankelijke bevolking. Meer dan 1 miljoen stierf; 1,5+ miljoen emigreerde — meest naar de VS.
Ierland had geen industrie; grondbezit was uitbuitend (afwezige landheren, rack-renting). De hongersnood verpletterde een al kwetsbare agrarische economie.
Voortgezette graanexport tijdens hongersnood, ontoereikende hulp en godsdienstdiscriminatie deden de wens om de Britse heerschappij te ontvluchten toenemen.
In de 1840's bestonden Ierse wijken in Boston, New York, Philadelphia. Nieuwe aankomelingen vonden huisvesting, banen, kerken en politieke machines (bijv. Tammany Hall) klaar om hen op te vangen.
Een demografische golf die Amerikaanse steden, arbeid, politiek en cultuur herschuf — nog zichtbaar in de Ierse-Amerikaanse identiteit vandaag.
Als een voornamelijk landbouwmaatschappij baseerden de Ierse mensen hun keuken altijd op lokaal beschikbare, seizoensgebonden producten. Veel traditionele Ierse gerechten hebben de tand des tijds doorstaan, waaronder de Grote Hongersnood van de 19e eeuw en de maatschappelijke en politieke onrust die
Ierland heeft geen burgemeester. Het land wordt bestuurd door twee sleutelrollen: President van Ierland (Uachtarán na hÉireann): Het staatshoofd, een grotendeels ceremonieel gekozen voor een zevenjarige termijn. Michael D. Higgins bekleedt het ambt sinds 2011. Taoiseach: De regeringleider (premier)
Tasmaniës koel gematigde klimaat spiegelt top appelteeltgebieden. Vanaf eind 1800 werd het een grote appeluitvoerder (vooral naar Groot-Brittannië), wat de bijnaam Appel Eiland opleverde. De industrie piekte mid-20e eeuw; vandaag blijven appels symboolisch hoewel minder dominant economisch.
