Hoe kregen de Verenigde Staten toegang tot de kanaalzone in Panama?

Het Hay-Bunau-Varilla-verdrag werd op 18 november 1903 ondertekend door Philippe Bunau-Varilla, die de nieuw opgerichte Republiek Panama vertegenwoordigde, en de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken John Hay, die de Verenigde Staten vertegenwoordigde. Het verdrag gaf de Verenigde Staten de eeuwige controle over een strook land in Panama die vijftien kilometer breed was en zich over vijftig mijl uitstrekte tussen de Caribische Zee en de Stille Oceaan, waardoor de Verenigde Staten het recht kregen om het Panamakanaal te bouwen en te controleren. In ruil daarvoor stemden de Verenigde Staten ermee in om Panama 10 miljoen dollar te betalen en het een jaarlijks bedrag van 250.000 dollar toe te kennen, te beginnen negen jaar nadat het verdrag was geratificeerd. Het verdrag verbood Panama ook om verdragen te sluiten met andere landen die van invloed zouden kunnen zijn op de Kanaalzone of de verdediging ervan, en het verleende de Verenigde Staten het recht om militair in Panama in te grijpen om de orde te handhaven.

Het verdrag werd in 1904 door beide landen geratificeerd. De Verenigde Staten begonnen onmiddellijk met de aanleg van het Panamakanaal, dat in 1914 werd voltooid. Het kanaal is sindsdien een cruciale scheepvaartroute voor de Verenigde Staten geweest en heeft een aanzienlijke impact gehad op mondiale handel en commercie.

In 1977 werden de Torrijos-Carter-verdragen ondertekend, waardoor de controle over de kanaalzone geleidelijk aan Panama werd overgedragen. De verdragen werden in 1999 van kracht en sindsdien heeft Panama de volledige controle over het Kanaal.