Waren inheemse gelukkig op Mission Santa Inés? Nee—dwang, geen keuze

Nee. De Chumash-mensen op Mission Santa Inés (gesticht 1804) waren **geen vrijwillige deelnemers**—ze werden geïncorporeerd via een systeem van **militaire druk, economische ontwrichting en culturele onderdrukking**.

Hoe "werving" werkte

• Presidio-soldaten** (Santa Barbara, San Luis Obispo) benden dorpen, verbrandden voedselvoorraden, zetten leiders onder druk
• Milieusabotage: Spaans vee vernietigde inheemse zaadgronden (eiken, gras, chia)
• Ziekte: Mazelen, pokken, syphilis decimeren dorpen — missie bood doop als "genezing"
• Eenmaal gedoopt (neofieten): **Kon niet vertrekken** zonder toestemming; vluchtelingen gejaagd door soldaten

Leven binnenin

• Gedwongen arbeid: adobe-productie, weven, landbouw, veeteelt
• Streng regiment: klokken regelden wakker, werk, maaltijden, gebed, slaap
• Straf: blokken, wrepen, boeien, celstraf
• Bevolking: 1804–1834 piek ~700; **sterftecijfer > geboortecijfer** doorheen

Verzet

• 1824 Chumash-opstand: Ontstoken door wrepen van een neofiet; missiegebouwen in brand; soldaten geroepen uit Santa Barbara
• **Vluchtelingengemeenschappen** in Tulares, Tejon, Carrizo Plain — benden missievee
• **Culturele persistentie:** Chumash-taal, mandenvlechten, kosmos overleefden ondergronds

Na secularisatie (1834)

• Grondbeloften aan neofieten — **bijna niemand ontving titel**
• Meeste werden landloze arbeiders op Mexicaanse ranchos
• Missiegronden → private ranchos (Ortega, Olivera, Carrillo families)

Het missiestelsel was **koloniale onttrekking verkleed als zaligheid**. Santa Inés was geen uitzondering.