Feiten over Maine-kreeften

Ondanks de naam zijn Maine-kreeften te vinden in de kustwateren van de Atlantische Oceaan van Newfoundland tot Noord-Carolina. Dit populaire zeevruchtje lijkt echter te bloeien langs de kust van Maine, waar het wordt genoten door bezoekers en inwoners. Vandaag de dag bloeit de kreeftindustrie in noordelijk New England en oostelijk Canada.

Soorten kreeften

Maine-kreeften, ook Amerikaanse kreeften genoemd, zijn een van de twee kreeftsoorten met een paar grote voorste scharen. De Maine-kreeft, Homarus americanus, is de soort die meestal op de Amerikaanse eettafel komt. De andere soort, de Europese kreeft, is bijna identiek aan de Maine-kreeft, maar wordt aan de andere kant van de Atlantische Oceaan langs de Europese kust gevonden.

Scharen van de Maine-kreeft

In tegenstelling tot de Volksverhalen voeden Maine-kreeften zich niet van dode zeeleven, maar van verse vis, mosselen en krabben. Maine-kreeften hebben tien paren poten. Hun extra grote voorste scharen zijn grote hulpmiddelen om schaaldieren open te knappen en levende vis te vangen, zoals bot, maar worden niet voor lopen gebruikt. Dat is de functie van de andere acht paren poten. In de loop van de tijd wordt een van de twee voorste scharen sterker en wordt voornamelijk gebruikt voor het knacken van prooi en vechten. Dit heet de knikschaar. De andere schaar, sneller en kleiner, heet de knipschaar.

Golf van Maine

De Maine- of Atlantische kreeft lijkt meest abundaan in de Golf van Maine, een groot zoutwaterlichaam dat ligt tussen de staat Maine (VS) en Nova Scotia (Canada). Aan het noordelijke einde van de Golf van Maine ligt de Bay of Fundy, thuis van de grootste getijden ter wereld en een gezonde populatie Atlantische (Maine) kreeften. Aan de oostelijke rand van de Golf van Maine ligt de uitgestreken Atlantische Oceaan. Heel de Golf van Maine door vindt de Maine-kreeft ideale leefomstandigheden, wat zorgt dat de soort nog jarenlang op Amerikaanse en Canadese eettafels zal verschijnen.

Daling van de kabeljauw

Men gelooft dat de recente daling van de kabeljauwvisserijen in de Golf van Maine en omliggende wateren de Maine-kreeft een boost heeft gegeven in aantallen. Dit is voornamelijk omdat de Atlantische Kabeljauw altijd een van de natuurlijke roofdieren van de kreeft is geweest, en een drastische reductie in de kabeljauwpopulatie, vanaf ongeveer 1994, heeft geleid tot een dramatische toename in de oogst van de Maine-kreeft. Op dit moment worden Maine-kreeften in recordaantallen gevangen, zowel in noordelijk New England als oostelijk Canada.

Populariteit van de Maine-kreeft

Tot voor kort werd de Maine-kreeft altijd beschouwd als 'armoedvoedsel'. Eerst werd de Maine-kreeft geoogst als dieetaanvulling door 'gewone mensen', die leefden langs de kusten van noordelijk New England en oostelijk Canada. In de midden 19e eeuw ontwikkelden zich kleine kreeftvisserijen met het avonturen van kreeftboten, kreeftfallen en ingeblikte kreeftproducten. Vandaag is deze zeevruchtenindustrie enorm gegroeid, zodat de Maine-kreeft een belangrijk culinair item is geworden voor veel mensen.

Grootte van kreeften

De grootte van kreeften is gereguleerd zodat elke geoogste kreeft de kans krijgt om door minstens één broeiseizoen te gaan. Een maximumgrootte beschermt ook de broedstam. Als gevolg van deze regels variëren gevangen kreeften altijd tussen de 0,5 en 1,4 kg (1 tot 3 pond). Bij vangst worden kreeften niet daadwerkelijk geweegd; ze worden gemeten met een meetschaal.