De kleine, ijzige Pluto werd lang beschouwd als de negende, meest afgelegen planeet van ons zonnestelsel. In de laatste jaren hebben wetenschappers wereldwijd hun mening over het kleine rotsachtige lichaam gewijzigd: Pluto is voorgoed hergeclassificeerd als een dwergplaneet, een van de meer dan 40 bekende dergelijke lichamen in ons zonnestelsel.
In 2006 namen onderzoekers en wetenschappers bijeen in Praag een stemming en kondigden ze aan Pluto niet langer als een echte planeet te beschouwen, vanwege de grootte. Pluto wordt nu beschouwd als een "dwergplaneet". "Er zijn uiteindelijk, officieel acht planeten in ons zonnestelsel," zei astronoom Mark Brown tegen National Geographic.
Pluto is aanzienlijk kleiner dan de andere acht planeten in het zonnestelsel. Het heeft een diameter van slechts ongeveer 2.306 kilometer (1.432 mijl), en is ongeveer 18 procent van de grootte van de aarde. Feitelijk is Pluto maar twee keer zo groot als zijn grootste maan, Charon, en zelfs niet zo groot als de maan van de aarde.
Pluto werd in 1930 ontdekt door de 24-jarige Kansas laboratoriumassistent Clyde Tombaugh. De Lowell Observatory – die Tombaughs onderzoek sponsorde – had het recht de nieuwe planeet te benoemen. De naam werd voorgesteld door de 11-jarige schoolmeisje Venetia Burney.
Pluto is op een enorme afstand van 5,9 miljard kilometer van de zon; dit is gelijk aan 3,67 miljard mijl. Om dat in perspectief te plaatsen: de aarde is slechts 150 miljoen kilometer – of 93 miljoen mijl – van het centrum van ons zonnestelsel verwijderd.
Pluto is een harde, kleine, rotsachtige planeet die voornamelijk bestaat uit water en vast ijs. De kleine kern van de planeet wordt door wetenschappers verondersteld uit een ijzer-nikkel legering en rots te bestaan. Wetenschappers hebben de hypothese dat er een vloeibare oceaan onder Pluto's buitenste ijskorst kan liggen. Wetenschappers hoopten meer te weten te komen door het lanceren van NASA's New Horizons ruimtevaartuig, dat in 2015 beelden van Pluto zou maken.
Wetenschappers dachten oorspronkelijk dat Pluto geen manen had. In de laatste jaren hebben wetenschappers echter drie satellieten van Pluto ontdekt: Charon, Nix en Hydra. Charon – verreweg de grootste van de drie – werd in 1978 ontdekt door James Christy.
Veel astronomen zijn nu van mening dat Pluto gewoon een ander object in de Kuipergordel is. De gordel – die in de ruimte voorbij Neptunus zweeft – is een verzameling van rots- en metaalobjecten die in 1992 werd ontdekt. Naast Pluto is de gordel de thuisbasis van de dwergplaneten Haumea en Makemake, onder anderen.
Vanwege de afstand en grootte is het moeilijk om een blik op Pluto te werpen, zelfs met een krachtige telescoop. In de jaren '80 gaven vooruitgang in thuis-telescoopontwerpen amateurastronomen de mogelijkheid om Pluto vanuit hun achtertuin te zien. Pluto verschijnt echter als een bloot puntje in de lens.
Vanwege de afstand tot de zon heeft Pluto de langste baan van de – voorheen – negen planeten; het duurt 248 jaar voordat Pluto de zon een keer heeft omcirkeld. Pluto heeft een vreemde, schijnbaar onregelmatige baan die Neptunus' baan beïnvloedt. Dit is een andere reden waarom wetenschappers Pluto hebben gedegardeerd tot dwergplaneet.
Vanwege de kleinere massa is Pluto's zwaartekracht niet zo sterk als die van de aarde. Echter, vanwege de grootte staat een persoon op het oppervlak van Pluto dichter bij het zwaartekrachtcentrum. Volgens schattingen van wetenschappers is Pluto's zwaartekracht slechts tussen de 4 en 7 procent van die van de aarde.
De Savanes regio is een zelden bezochte regio van Togo die grenst aan Ghana, Benin en Burkina Faso. De grootste stad is Sansanné-Mango, met een populatie van ongeveer 40.000 per 2010. Koloniale geschiedenis Tijdens de kolonisatie in de late 1800s, werd Togo een beschermland van Duitsland bekend als
Een van de grootste ingenieursprestaties in de geschiedenis van de mensheid, de Panamakanaal is een scheepsroute die de Stille Oceaan en de Atlantische Oceaan verbindt, en de eeuwenoude route vervangt die schepen om Kaap Hoorn aan de punt van Zuid-Amerika leidde. Al in de eerste helft van de 16e eeu
De Piramide van de Zon is een van de beroemdste piramides van het oude Meso-Amerika, een gebied dat nu deel uitmaakt van Mexico. Toen de piramide in Teotihuacán werd gebouwd, was de stad een van de grootste in Meso-Amerika, met ongeveer 100.000 inwoners. Geschiedenis De Mexicaanse stad Teotihuacán
