Gezien als het meest wonderbaarlijke, door mensen gemaakte stenen monument, bestaat de Grote Sphinx van Giza uit het hoofd van een vrouw in nemes (geribbelde) hoofddoek en de tors, poten en staart van een leeuw. Als deel van een tempelcomplex, zit het op een rotsbodem en is omringd door muren aan de zuid- en westkant. Terwijl hij werkte voor de Oudheidkundige Dienst, nam de Franse ingenieur Emile Baraize 11 jaar (1925-1936) om de Sphinx te ontgraven.
Aan de Sahara-woestijn grenzend, ligt de Sphinx op het Giza-plateau ten westen van de Nijl en ten noordoosten van Chefren's (Chephren) Daltempel. Hij kijkt naar de opkomende zon, en twee tempels zijn geplaatst op een terras onder de afsluiting van het monument.
Met een lichaam dat 73 meter in lengte en 20 meter in hoogte meet, presenteert de Sphinx een indrukwekkende figuur in de woestijn. Het gezicht is vier meter breed. Terwijl de mond twee meter breed is en de ogen twee meter hoog, zijn de neus en uraeus (kobrakopbedekking) van de Sphinx vermist. De baard werd verplaatst naar het British Museum nadat deze los was geraakt.
De Sphinx is samengesteld uit megalieten, of grote, harde blokken kalksteen. De kalksteen werd ontdoken uit de rotsbodem (versteende carbonaatmodder) van de Muqqatam Formatie. Het sediment dat deze geologische vorming vormde, werd 50 miljoen jaar geleden afgestort op wat het zeebodem van noordoost-Afrika was. Een gemiddelde megaliet wordt geschat op 200 ton. De kleinste woog 50 ton. De kalksteen werd weggehakt om het leeuwachtige lichaam en het vrouwelijke hoofd te vormen.
De Sphinx's kenmerkende trekken — breed gezicht en kin, manipulatie van ogen en lippen, nemes hoofddoek en de 'uraeus' kobrahoge op de wenkbrauw — wijzen op een stijl die prevalente was tijdens Egypte's Oude Rijk en, meer specifiek, de 4e Dynastie, circa 2575 tot 2465 v.Chr.
Hoewel de achtste farao van de 18e Dynastie van het Oude Egypte, Farao Thoetmosis IV (circa 1426-1386 v.Chr.) een granieten stelen tussen de pooten van de Sphinx plaatste, hebben geologen voorgesteld dat het monument veel ouder is. Eerst voorgesteld door egyptoloog R.A. Schwaller de Lubicz, kunnen de ernste verticale erosiesporen die op het lichaam van de Sphinx gezien worden, te wijten zijn aan water in plaats van wind en zand. Niet alleen was de Sphinx de afgelopen 5.000 jaar bedekt door zand, maar het Giza-plateau was onderworpen aan overstromingen en overvloedige regenval duizenden jaren vóór de heerschappij van Egyptische dynasties.
Xois was een oude Egyptische stad. Voor de Grieken was het bekend als Xois en voor de Egyptenaren als Khasut of Khaset. Vandaag is het bekend als Sakha. Xois was bekend om zijn wijnuitvoer en was ook het centrum van de aanbidding van de god Amon-Ra tot de opkomst van het christendom. Locatie Xois li
De Savanes regio is een zelden bezochte regio van Togo die grenst aan Ghana, Benin en Burkina Faso. De grootste stad is Sansanné-Mango, met een populatie van ongeveer 40.000 per 2010. Koloniale geschiedenis Tijdens de kolonisatie in de late 1800s, werd Togo een beschermland van Duitsland bekend als
Een van de grootste ingenieursprestaties in de geschiedenis van de mensheid, de Panamakanaal is een scheepsroute die de Stille Oceaan en de Atlantische Oceaan verbindt, en de eeuwenoude route vervangt die schepen om Kaap Hoorn aan de punt van Zuid-Amerika leidde. Al in de eerste helft van de 16e eeu
