Feiten over de Sfinx in Egypte

Beschouwd als de meest wonderbaarlijke , door de mens gemaakte stenen monument , de Grote Sfinx van Gizeh bestaat uit het hoofd van een vrouw in nemes (gestreepte ) hoofddoek en de romp , poten en de staart van een leeuw . Als onderdeel van een tempel complex, het zitstokken op een fundament en wordt omsloten door muren in het zuiden en westen. Terwijl het werken voor de Oudheden Dienst , Franse ingenieur Emile Baraize duurde 11 jaar ( 1925-1936 ) op te graven de Sfinx . Locatie

Grenzend de Sahara, de Sfinx ligt op het plateau van Gizeh in het westen van de rivier de Nijl en ten noordoosten van Chefren 's ( Chefren) Valley Temple . Het kijkt uit op de opkomende zon , en twee tempels zijn op een terras onder de behuizing van het monument geplaatst .
Dimensions

Met een lichaam dat 73 meter lang en 20 meter meet in de hoogte , de Sphinx presenteert een formidabele figuur in de woestijn . Het gezicht is vier meter breed . Terwijl de mond is twee meter breed en de ogen zijn twee meter hoog , de Sfinx de neus en uraeus ( cobra hoofd toestel ) ontbreken . Zijn baard werd verplaatst naar het British Museum nadat het werd losgemaakt.
Materiaal

De Sphinx is opgebouwd uit megalieten , of grote , harde blokken kalksteen . De kalksteen werd gewonnen uit het fundament ( versteende carbonaat modder ) van de Muqqatam Formation . Het sediment dat deze geologische functie gevormd werd 50 miljoen jaar geleden afgezet op wat er was ten noordoosten van Afrika zeebodem geweest . Een gemiddelde hunebed wordt geschat op 200 ton wegen . De kleinste woog 50 ton . De kalksteen was afgebroken weg naar het leonine lichaam en vrouwelijke vorm van het hoofd .
Style

duidelijke kenmerken De Sfinx --- breed gezicht en kin , manipulatie van ogen en lippen , nemes hoofdtooi en cobra de ' uraeus ' hoog op het voorhoofd --- duiden op een stijl overwegend tijdens Oude Rijk van Egypte en , meer speciaal , de 4e dynastie , circa 2575-2465 v.Chr .
Origin

Hoewel de achtste farao van de 18e dynastie van het oude Egypte , farao Thoetmosis IV ( circa 1426-1386 voor Christus) ingevoegd een granieten stele tussen de Sfinx poten, hebben geologen gesuggereerd dat het monument is veel ouder . Eerst door egyptoloog R.A. Schwaller de Lubicz , de diepe verticale erosie merken gezien op het lichaam van de Sfinx kan als gevolg van water in tegenstelling tot wind en zand . Niet alleen was de Sfinx bedekt met zand voor de afgelopen 5000 jaar , maar het Gizeh plateau was onderworpen aan overstromingen en overvloedige regenval duizenden jaren voorafgaand aan de regel van de Egyptische dynastieën .