Zo zeldzaam dat het eens voor uitgestorven werd gehouden, overleeft de gele aap in de boomtoppen van Peruaanse bossen. De natuur heeft de gele aap goed aangepast aan zijn omgeving, maar de evolutionaire succes van de primaat kan wel het ongeluk van de primaat bewijzen. Als zijn omgeving verdwijnt, doordat menselijke intrede leidt tot ontbossing, kan de gele aap voorgoed verdwijnen.
De gele aap is formeel bekend als de geelstaart-wollenaap, of Oreonax flavicauda. Deze primaat werd pas in de 19e eeuw geïdentificeerd (en dan alleen van een pels), en pas laat in de 20e eeuw weer gezien. Het leeft alleen in de afgelegen bergbossen van kleine secties van Peru, duizenden voet boven zeeniveau, in kleine groepen van niet meer dan 10 apen. Misschien nog een paar honderd gele apen leven in het wild.
Als andere Nieuwe Wereld apen, beschikt de gele aap over een grijpende staart, een heel nuttige aanpassing bij voeden in of bewegen door het boomkap. Oude Wereld staartprimaten hebben deze tak-grijpende en locomotiefunctie verloren of nooit geëvolueerd; sommige primaten, meest notable mensen en gorilla's, hebben hun staarten helemaal verloren. Riffels aan het einde van de aap zijn staart, die zo lang is als zijn lichaam, versterken de greep. De gele aap heeft ook een dikke pels, essentieel voor overleving in de Andijse kou. Ze zijn platneusig, met zijwaarts gerichte neusgaten; Oude Wereld apen hebben meer prominente neussen en frontaal gerichte neusgaten. Ze hebben minder tanden dan Oude Wereld apen – wetenschappers zijn niet zeker waarom precies. Ze hebben ook langere ledematen in verhouding tot hun lichaamsgrootte, wat neigt te zijn kleiner dan hun Afrikaanse en Aziatische verwanten – beide voordelen voor leven in de bomen. Een aap van 90 centimeter van punt tot staart en minder dan 9 kilo zwaar, kan 15 meter springen.
Alle Nieuwe Wereld apen, zoals de gele aap, zijn oorspronkelijk alleen in Zuid-Amerika. Wetenschappers twijfelen dat ze er via de Siberië-Alaska landbrug gekomen zijn, of spontaan ontstaan zijn, dus de voorouders van de gele aap drogen over de Atlantische Oceaan of uiteenliepen van een gemeenschappelijke primaatvoorouder toen de continenten uiteenbarstden, maak je keuze. Past bij een boomtopbewoner, heeft de gele aap zich aangepast aan een fructivore dieet – dat is, grotendeels fruit, met de occasionele bloem, blad of langzame insect erbij gegooid.
De meest succesvolle aanpassing van de gele aap – stil hoog in bomen leven, bijna onzichtbaar, jarenlang, zodat niemand wist dat het er was – geldt niet meer. Sinds de vroege 21e eeuw maken wegen zelfs de meest onbereikbare bossen bereikbaar en hoewel ecotoeristen geen dreiging zijn, zijn jagern wel. Officiële, de kritiek bedreigde soort is officieel beschermd, maar houtkap, mijnbouw en zelfvoorzieningsjacht blijven tol vorderen van de aap en zijn habitat.
Gele taxi-chauffeur worden is een geweldige manier om een leven te verdienen. Een cab rijden vereist echter meer licenties en toezicht dan normaal rijden. In de staat Texas beheren alle gemeenten hun eigen taxi-licentiediensten. En hoewel ze elk hun eigen specifieke regels en voorschriften hebben, z
Vorm en plaatsing van gele verkeersborden Waarschuwingsborden in Texas moeten diamantvormig zijn met zwarte tekst of rand en een gele achtergrond. Borden worden geplaatst op basis van een formule genaamd de Perceptie Reactietijd, de som van de tijd die het kost om het bord te detecteren, de waarschu
Over het bos Yellow River State Forest beslaat 3441 ha in noordoost-Iowa. Niet door glaciatie gevormd; erosie creëerde rotsuitstekingen, smalle valleien, schelpen/kalksteenhellingen. Zeearenden en zeldzame roodschouderbuizerds, moerasvogels op meren/vijvers. Paint Rock unit (350 ha): Indiaanse schil
