Andrew Jacksons veto op de herinchartering van de Tweede Bank (1832) en daaropvolgende verwijdering van federale deposito's (1833) waren niet zomaar beleid – ze waren een constitutionele, economische, en persoonlijke kruistocht die de Amerikaanse financiering een generatie lang vormde.
Jackson las de Grondwet smal: geen opgesomde bevoegdheid om een nationale corporatie in te charteren. Madison had de 1816 charter aarzelend getekend; Jackson noemde het "ongeautoriseerd door de Grondwet." Het Hooggerechtshof was het oneens (McCulloch v. Maryland, 1819), maar Jackson insisteerde dat de President de Grondwet onafhankelijk kon interpreteren.
De Bank had exclusieve federale deposito's, gaf 20% van de nationale valuta uit, en stuurde krediet. Jackson zag een privé, aandeelhouders-gestuurde instantie (20% buitenlands bezit) die publieke macht uitoefende zonder publieke verantwoordelijkheid. "De rijken en machtigen buigen de wetten van de overheid te vaak tot hun eigenzuchtige doeleinden."
Jackson desbetrouwde papieren geld en fractie-reserve bankieren. Hij wilde goud/zilver (specie) als enig echt geld. De Bankbiljetten, argueerde hij, brandden speculatie en inflatie. Zijn Specie Circular van 1836 (grondverkopen alleen in goud/zilver) weerspiegelde dit – bijdragend aan de Paniek van 1837.
Jackson favoriseerde "pet banks" – door staten gecharterde banken die federale deposito's ontvingen. Meer talrijk, lokaal gecontroleerd, theoretisch responsief op boeren en ambachtslieden. In de praktijk waren veel politiek verbonden en slecht gereguleerd, wat een leningsboom voedde die instortte.
Bankpresident Biddle was alles wat Jackson haatte: aristocratisch, intellectueel, urbijn, openlijk minachtend "de menigte". Biddles vroege herinchartering-aanvraag 1832 (om Jackson voor de verkiezingen te vangen) en 1833–34 krimp (om te bewijzen dat de economie de Bank nodig had) bevestigden Jacksons paranoia. "De Bank probeert me te doden, maar ik zal het doden."
Jackson argumenteerde dat de Bank de staatssoevereiniteit schonde – staatsbanken belasten (Maryland probeerde, Hof zei nee), krediettermen dicteren. Zuidelijke bondgenoten zagen het als een Noordelijk instrument.
"De Bankoorlog" definieerde de 1832 verkiezingen. Clay (pro-Bank) vs. Jackson (anti-Bank). Jackson won 55% / 219 kiesmannen. Hij las het als mandaat. De Bank stierf 1836; de VS had geen centrale bank tot de Federal Reserve (1913).
Jacksoniaanse "bankoorlog" retoriek klinkt na in elke Fed-debat. De spanning tussen democratische verantwoordelijkheid en financiële expertise, tussen makkelijke krediet en zond geld, tussen Washington en Wall Street – Jackson kristalliseerde het.
Het Bosque Redondo Memorial op de Fort Sumner Historic Site markeert de internering van de Navajo (Diné) en Mescalero Apache (1863–1868) – een van Amerikas minst bekende etnische zuiveringen. Locatie Adres: 3647 Billy the Kid Rd, Fort Sumner, NM 88119. Regio: Mescalero Apache Reseratie, 20 mijl wes
De Scheepsbouw-mythe Ontkracht De claim dat Zuid-Carolinas koloniale voorspoed uit scheepsbouw kwam is vals. De kolonies rijkdom werd opgebouwd op geslaafde arbeid die stapelgewassen produceerde voor Atlantische markten. De Echte Economische Motors Rijst (Carolina Gold): Geïntroduceerd 1680s; perfe
Chili is het lange, smalle land dat de westelijke rand van Zuid-Amerika omarmt. Afmetingen Lengte: ~4.270 km (2.650 mijl) noord–zuid Gemiddelde breedte: ~177 km (110 mijl) Breedst: ~355 km (220 mijl) bij Antofagasta Smals: ~90 km (56 mijl) bij Illapel Geografische extremen Noord: Atacama-woesti
