Hoe is Ghana in de schulden gekomen?

De schuldensituatie van Ghana vindt zijn oorsprong in het economische beleid van het land en in externe factoren die de financiën hebben beïnvloed. Hier is een overzicht van hoe Ghana in de schulden kwam:

1. Koloniale erfenis:

Ghana erfde, net als veel andere Afrikaanse landen, een koloniale economische structuur die zich richtte op de productie en export van primaire grondstoffen zoals cacao, goud en hout. Deze beperkte economische diversificatie stelde Ghana bloot aan schommelingen in de mondiale grondstoffenprijzen, waardoor het land kwetsbaar werd voor externe schokken.

2. Lenen voor ontwikkeling:

Na de onafhankelijkheid in 1957 begon Ghana aan ambitieuze ontwikkelingsprojecten om de infrastructuur, het onderwijs, de gezondheidszorg en de industrialisatie te verbeteren. Deze projecten vereisten aanzienlijke investeringen, die de overheid financierde door middel van leningen uit binnenlandse en internationale bronnen.

3. Internationale schuldaccumulatie:

In de jaren zeventig en tachtig werd Ghana geconfronteerd met economische uitdagingen, waaronder hoge inflatie en tekorten op de betalingsbalans. Om deze tekorten te dekken, nam de regering haar toevlucht tot externe leningen van multilaterale instellingen zoals de Wereldbank en het Internationale Monetaire Fonds (IMF).

4. Structurele aanpassingsprogramma's:

Eind jaren tachtig en begin jaren negentig voerde Ghana structurele aanpassingsprogramma's (SAP's) in, geadviseerd door het IMF en de Wereldbank. SAP's hadden tot doel de economie te stabiliseren en de schulden terug te dringen, maar omvatten ook maatregelen zoals devaluatie van de munt, liberalisering van de handel en hervormingen van de publieke sector die voor economische uitdagingen op de korte termijn zorgden.

5. Schuldsanering:

In 2002 profiteerde Ghana van schuldverlichting als onderdeel van het Heavily Indebted Poor Countries (HIPC)-initiatief, waardoor de buitenlandse schuld aanzienlijk werd verminderd. Problemen bij het beheer van de overheidsfinanciën, gecombineerd met aanhoudende leningen ter financiering van infrastructuur en sociale programma's, hebben echter bijgedragen tot een geleidelijke stijging van de staatsschuld.

6. Olieprijsschokken:

De Ghanese economie is gevoelig geweest voor schommelingen in de mondiale olieprijzen. Omdat het een netto olie-importeur is, verhogen de hogere olieprijzen de importkosten van Ghana, wat leidt tot grotere begrotingstekorten en hogere leningen.

7. Uitdagingen op het gebied van de binnenlandse inkomsten:

De inspanningen van Ghana om de binnenlandse inkomsten te mobiliseren hebben geen gelijke tred gehouden met de uitgavenbehoeften. Belastinghervormingen zijn met uitdagingen geconfronteerd, wat heeft geleid tot tegenvallende inkomsten die extra leningen noodzakelijk maken.

8. Wanbeheer en corruptie:

Beschuldigingen van wanbeheer en corruptie worden ook genoemd als factoren die bijdragen aan de schuldensituatie van Ghana. Deze kwesties kunnen publieke middelen en middelen afleiden van productief gebruik, wat leidt tot meer leningen om essentiële openbare diensten te financieren.

Samenvattend kan de schuldenopbouw van Ghana worden toegeschreven aan verschillende factoren, waaronder historische erfenissen, de behoefte aan ontwikkelingsfinanciering, externe schokken en binnenlandse uitdagingen op het gebied van de mobilisatie van inkomsten en het bestuur.

Om deze uitdagingen aan te pakken zijn alomvattende strategieën nodig om de economische diversificatie te vergroten, duurzame groei te bevorderen, de begrotingsdiscipline te verbeteren en corruptie te bestrijden, naast verstandig schuldenbeheer en economische hervormingen om een ​​duurzaam schuldenprofiel te garanderen.