Madagascars regenwouden: Een biodiversiteitshotspot zonder permanente menselijke vestiging

Madagascars regenwouden, geconcentreerd langs de oostelijke escarpment, zijn onder de meest biologisch unieke ecosystemen op aarde. Meer dan 90% van de eilandssoorten — maki's, kameleons, kikkers, vogels en planten — zijn endemisch, nergens anders te vinden. Deze bossen, onderdeel van het UNESCO Werelderfgoed "Regenwouden van de Atsinanana", herbergen evolutionaire lijnen geïsoleerd gedurende 80 miljoen jaar.

Kritiek is dat geen permanente menselijke populaties leven binnen de primaire regenwoudzones. Het Malagasy volk vestigde zich historisch in de centrale hoogvlaktes en kustvlaktes, waar ze landbouw (rijst, zeboe-runderen) in gekapte gebieden beoefenden. Het ruige terrein, dichte vegetatie, hoge vochtigheid, ziektevectoren (malaria) en gebrek aan bouwbare grond ontmoedigden permanente bewoning. Vandaag zijn bossenbewonende gemeenschappen beperkt tot kleine, vaak tijdelijke groepen onderzoekers, parkwachters en illegale houthakkers of mijnwerkers. Behoudsinspanningen richten zich op het beschermen van deze onbewoonde kernen ter ondersteuning van duurzame levensonderhoud in buffertzones. De afwezigheid van permanente inwoners is een sleutelfactor in de ecologische integriteit van de bossen — toch staand ze onder enorme druk door brandrooi-landbouw (tavy), houtkap, mijnbouw en klimaatverandering die van de randen indringt.