De Geschiedenis van Boracay Beach op de Filipijnen

Ongeveer 320 kilometer ten zuiden van Manila ligt het Filipijnse eiland Boracay, een plek met een schaduwrijke en onzekere verleden. Het eiland omvat de barangays (het Filipijnse woord voor dorpjes) Manoc-Manoc, Balabag en Yapak. Sinds 2010 is Boracay een populair strandbestemming onder het bestuur van de Philippine Tourism Authority in samenwerking met de Provinciale Regering van Aklan.

Verhalen over de Naam

Volgens de Boracay Beach-website gaan er verschillende verhalen over de oorsprong van de naam Boracay. Sommigen geloven dat de naam afstamt van het oude Filipijnse woord borac, wat katoen betekent, als verwijzing naar de witte, katoenachtige kleur en textuur van het zand. Andere bronnen zeggen dat Ati-oudsten — de oorspronkelijke bewoners van het eiland — de woorden bora (bellen) en bocay (wit) gebruikten om het water te beschrijven dat op het strand aanspoelt.

Een ander legende vertelt dat de naam teruggaat op de Spaanse ontdekkers die schelpen oppikten. Toen ze de Ati-bewoners ontmoetten, vertelden deze dat de schelpen sigay heetten. Toen de Spanjaren vroegen wat ze in de grond plantten, antwoordden de Ati's boray, een soort groentenzaad. Uit boray en sigay ontstond de naam Boracay.

Ontdekking

Boracay was een onontdekt witstrandparadijs tot 1970. De legende gaat dat toeristen het vreedzame eiland per ongeluk ontdekten toen ze een film op de Filipijnen draaiden. De filmcrew maakte beelden van het eiland en deelde deze met de wereld.

Land van de Ati's

Boracay was oorspronkelijk de thuisbasis van de Ati-stam. Eeuwenlang bouwden en visten de Ati's op Boracay. Het was een geheim strand, verborgen voor de wereld en alleen bewoond door de Ati's. Vestigingen op het naburige eiland Panay noemden het eiland het "Land van de Ati's".

Handel

Tijdens de jaren 1940 en 1950 stonden de Boracaynons — de inwoners van Boracay — voornamelijk te leven van de visserij en kokosplantages. Ze handelden copra, gedroogd kokosvlees, met zakenlieden uit Aklan — een Filipijnse provincie aan de Sibuyan-zee — in ruil voor rijst en andere levensmiddelen en benodigdheden.

Op 25 april 1956 werd Boracay een onafhankelijke provincie, onderdeel van de provincie Aklan van de Filipijnen.

Toerisme

In de jaren 1960 en 1970 werd Boracay een populair vakantiebestemming voor families uit Panay. In 1978 schreef de Duitse schrijver Jens Peters een boek over Boracay's geschiedenis en schoonheid dat reizigers aantrok naar het "verloren paradijs" eiland. Filipijnen beschouwen dit boek als het begin van de toeristische boom op Boracay.

Kaarslicht-eiland

Voor 1990 was de elektriciteitsvoorziening op Boracay laag en onregelmatig. Bezoekers hielden kaarsen en petroleumlampen om 's nachts hun weg te vinden.

In de jaren 1990 ontwikkelde de familie Tirol, die veel land langs het strand bezat, moderne resorts en hotels met voorzieningen voor toeristen. Een Tirol-museum op het eiland toont antiekheden van de oude bewoners van Boracay alsook Filipijnse en Chinese ceramiek die tijdens opgravingen in de omgeving zijn ontdekt.

Behoud

In september 2008 verklaarde de Filipijnse Hoge Raad in een GMA News TV-artikel Boracay tot staatseigendom. Het Department of Environment and Natural Resources (DENR) rapporteerde dat het het eiland zou ontwikkelen als bosgrond. De maatregel is bedoeld om commerciële toeristische ontwikkelingen te controleren en verdere milieuschade te voorkomen.