Oceaanstromingen vormen grootschalige gyres en kleinere wervels, maar hun snelheid, richting, diepte en structuur variëren significant:
Westerngreensstromingen (Golfstroom, Kuroshio) zijn snel (tot 5 km/u), smal en diep. Oostergrensstromingen (Californië, Canarische) zijn langzamer, breder, ondieper.
Kuststromingen volgen bathymetrie; open-oceaanstromingen kruizen bekkens.
Wind-gedreven divergentie (opwelling) brengt nutriënten omhoog; convergentie (neerwelling) duwt oppervlaktewater naar beneden.
Met de klok mee op Noordhalfrond, tegen de klok in op Zuidhalfrond – door Corioliseffect.
Mesoschalige wervels (50–200 km) knippen af van grote stromingen, transporterend warmte, zout en biologie. Meanders zijn slingerende bochten die groeien en wervels afwerpen.
Deze variaties regeren mondiale warmteverdeling, mariene productiviteit en klimaatpatronen.
Op een schiereiland ten westen van Tampa Bay, is St. Petersburg, Florida verbonden met punten in het zuiden en oosten door bruggen en dammen, en ligt in een gebied met tientallen marinas. Loop bijna elke pier in het gebied af en vraag iemand of er een dagcharterboot in de marina is; het antwoord zal
Lough Neagh wordt begrensd door vijf Noord-Ierse graafschappen: Antrim, Armagh, Tyrone, Londonderry en Down. Antrim, Armagh, Londonderry en Down hebben boten op het meer; Tyrone niet.
De benatte omtrek—de lengte van de kanaalgrens in contact met water—neemt systematisch stroomafwaarts toe. Deze fundamentele hydraulische geometrie relatie weerspiegelt hoe rivieren zich aanpassen aan accumulerende afvoer. Vijf Mechanism Die Stroomafwaartse Toename Drijven 1. Kanaalverwijding Door G
