Zalm, als alle vissen, ademt onder water met behulp van kiemen – gespecialiseerde organen die opgeloste zuurstof uit water extract. Terwijl een zalm zwemt, stroomt water in zijn mond, passeert over de kiemvlokken (rijk aan kleine bloedvaten), en verlaat door de kiemeopeningen (opercula). Zuurstof diffuseert van het water in het bloed; kooldioxide diffuseert uit.
Dit counter-current uitwisselingssysteem is uiterst efficiënt, waardoor zalm kan gedijen in koude, zuurstofrijke mariene omgevingen. Tijdens hun zeefase (1–5 jaar afhankelijk van soort) streken zalm wijd over de Noordelijke Stille Oceaan of Noord-Atlantische Oceaan, voedend en groeiend voordat ze terugkeren naar zoet water om te laxen. Hun kiemen passen zich aan zowel zout- als zoetwater osmoregulatorische eisen aan – een bemerkenswaardige fysiologische prestatie.
De vijf Grote Meren (Superior, Michigan, Huron, Erie, Ontario) liggen volledig op het Noord-Amerikaanse continent, begrensd door de VS en Canada. Geen oceaan raakt ze direct. Ze verbinden met de Atlantische Oceaan via de St. Lawrence Rivier, maar de meren zelf zijn zoetwater, binnenlandsgelegen bekk
Kan een zoetwatermeer dicht bij de oceaan bestaan? Ja. Mechanismen die dit mogelijk maken: Barrièrevormingen – Zandbanken, barrièreilanden, schiereilanden scheiden het meer van de zee (bijv. Lake Pontchartrain). Hydrologische lagen – Een zoetwaterlens drijft bovenop zoutwater in kustaquifers. Estua
Estuaria — waar rivieren de zee ontmoeten — zijn natuurlijke sedimentvallen. Verschillende factoren drijven slibopbouw: Getijdenwerking Vloed draagt sedimentbeladen zeewater landwaarts; eb vloeit een deel terug, maar fijne deeltjes zinken tijdens stil water. Over cycli bouwt dit moddervlaktes en sch
