Meeerwaterstanden worden onderhouden door meerdere aanvulmechanismen, elk variërend in belang afhankelijk van lokale geografie, klimaat en geologie.
Regen en sneeuw direct op het meeroppervlak bieden directe invoer, met name significant voor grote meren met uitgebreide oppervlaktes.
Water stroomt over land vanaf omringende hellingen, heuvels, en ondoorlatende oppervlaktes (wegen, daken) in het meer. Deze bijdrage stijgt tijdens zware regen en sneeuwsmelt.
Voor veel meren leveren zijbekken en rivieren het grootste watervolume, drainerend upstream stroomgebieden. Seizoensgebonden stroompatronen — lente freshets, monsseizoenen — drijven grote aanpulspulsen.
Wanneer het grondwaterpeil het meerpeil overschrijdt, zoept grondwater omhoog door de meerbodem. Deze basisstroom onderhoudt meren tijdens droge periodes en is cruciaal voor infiltratiemeren zonder oppervlakte-uitlopen.
In seizoensgebonden sneeuwklimaten genereert lente smelt massive afstromingsvolumes, vaak de enkell grootste jaarlijkse aanpulsevent voor alpine en noordelijke meren.
Kunstmatige aanvul omvat afleidingskanalen, gepompte overbrengingen uit rivieren of aquifers, rioleringssystemen, en behandeld afvalwater lozing. Deze interventies kunnen natuurlijke aanvul aanvullen of compenseren voor onttrekkingen en klimaatimpacten.
Elk meer heeft een unieke "waterbalans" die invoeren (aanvul) afweegt tegen uitvoeren (verdamping, uittreding, infiltratie, onttrekkingen). Het begrijpen van de dominante aanvulmechanismen is essentieel voor meerbeheer, behoud, en voorspellen van reacties op klimaatverandering en landgebruikswijzigingen.
Victoria Falls heeft geen enkele watertemperatuur omdat de Zambesi-rivier over een basaltklif stürzt in een gordijn-achtige cascade in plaats van te stagneren in een meetbaar bekken. De riviertemperatuur stroomopwaarts varieert seizoensgebonden (typisch 20–28 °C / 68–82 °F), maar de val zelf is een
Water uit de Detroit Rivier voltooit een 3.700 km (2.300 mi) reis door het gehele Grote Meren–St. Lawrence systeem voordat het de Atlantische Oceaan bereikt. Het pad is een keten van meren, rivieren, en ingenieurskanalen: Detroit Rivier (51 km) → stroomt zuidwaarts van Lake St. Clair in Lake Erie.
De Indus (3.180 km) wordt gevoed door glaciaal/sneeuw smelt uit de Himalaya, Karakoram, en Hindu Kush plus monsouenregen. Vijf Punjab zijrivieren (de Vijf Rivieren) definiëren de regio: ZijrivierBron GebiedBelangrijke Punten Sutlej (langste)Kailash (Tibet) / HimalayaVoedt Bhakra Dam; historische
